Waarom ik geen paddenstoelen plukte (Why I didn’t pick mushrooms) / Kort verhaal van Hannie Rouweler

Kort verhaal van Hannie Rouweler

 

Waarom ik geen paddenstoelen plukte

Al op jonge leeftijd ging ik liften. In het begin meestal samen met een vriendin. Het was normaal in die tijd dat als je geen bus of trein wilde nemen je langs de kant van de weg ging staan en je duim opstak. Vaak hoefde je niet lang te wachten voordat een auto stopte en je een stuk kon meerijden, waardoor je op de plaats van bestemming kwam. Meestal was het nodig enkele keren een auto in en uit te stappen voordat je er was. Ik had een voorkeur voor vrachtwagens, omdat die lange afstanden reden en het prettig was hoog op een stoel in de cabine te zitten. Later liftte ik meestal alleen, ook korte afstanden. Ik had alleen een regel en dat was nooit bij twee mannen in een auto te stappen. Als die stopten zei ik altijd dat ik ergens anders naartoe moest en bedankte ze voor de lift. Altijd had ik toch in mijn achterhoofd dat als er problemen zouden ontstaan ik het met een man beter zou kunnen regelen dan met twee tegelijk. Het zijn toch altijd vreemden. Ik had me de gewoonte aangeleerd vriendelijk en vooral afstandelijk te blijven. Niets over mezelf te zeggen en vooral interesse te tonen voor de bestuurder, vragen te stellen over werk, vrouw of kinderen zodat op een natuurlijke manier een gesprek ontstond en nooit te persoonlijk. Het leidde ook af als wie dan ook op andere gedachten zou komen.

Er zijn wel enkele voorvallen bijgebleven die me wat uit mijn doen brachten. Een man, boer, uit Losser die me vijftig gulden aanbood, voor betaalde diensten. Een behoorlijk bedrag voor een schoolmeisje van 18. Ik liet meteen weten dat ik daar niet op in ging en stond erop direct uit de auto te willen. Hij zette zijn auto aan de kant, ik stapte uit, en ging ergens anders opnieuw verder liften. Een keer stopte een vrachtwagen zijn truck op een verlaten parkeerplaats. Het gaf mij een onprettig gevoel maar hij zei dat hij bevroren vis in zijn laadbak had en het gesmolten ijswater eruit wilde laten lopen. Ik volgde met mijn ogen zijn passen naar de achterkant van zijn vrachtwagen, hoorde een zwaar geluid waarmee hij de metalen deuren opende, en het duurde even voordat het smeltwater uit de wagen was weg gelopen. Een keer ben ik, in Amerika, ’s avonds uit de auto gestapt omdat de man met wie ik meereed erg onaangenaam was. Hij was niet onfatsoenlijk in zijn gedrag, maar toen ik hem vroeg wat voor werk hij deed vertelde hij dat hij voor politie- en bewakingsdiensten dobermanns en bouviers africhtte. Hij maakte ze eerst wild en gemeen (very mean, waarbij hij zijn tanden ontblootte) en dan moesten ze op zijn commando meteen stoppen met bijten. Bij trainingen droeg hij dikke leren handschoenen en hij liet mij, al rijdend, zijn vuisten zien. Zijn stem begon te grommen, hij keek mij woest aan, en met het licht van voorbij komende auto’s in de nacht op een snelweg gaf dit een onaangename, zelfs angstige aanblik. In de USA werd mij ook aangeboden in het noorden, Montana, waar veel hippies woonden en Amerikanen die genoeg hadden van de grote steden zoals LA of New York, om paddenstoelen te plukken in het bos. Het was een vriendelijke jongen, lang blond haar, die mij terloops vroeg of ik zin had om met hem wilde paddenstoelen te plukken. Op zichzelf niets verontrustends maar ik heb dat aanbod toch afgeslagen. Met vreemde mannen pluk ik geen paddenstoelen in het bos. Ik heb geen verstand van paddenstoelen en kan eetbare nog niet onderscheiden van giftige paddenstoelen.

De laatste keer dat ik zelf een lifter meenam was in Noord-Groningen. Omdat hij achterin in- stapte vond ik dat wat onprettig. Ze moeten naast me gaan zitten maar hij had veel bagage bij zich en kon die niet voorin kwijt, alleen achterin op de achterbank. Hij stapte ergens in Middelstum in de auto en moest in de stad Groningen zijn. Ik was op weg naar Twente en kon hem daardoor wel ergens langs de ring afzetten. Halverwege de rit vroeg ik hem waar hij moest zijn. Hij gaf mij het adres door van een psychiatrische kliniek. Ik herinner me dat ik daar toch wel even wat van opkeek, mij meteen de verhalen herinnerde van gesloten afdelingen en zwaar bewaakte psychiatrische klinieken. Ik keek wat vaker in de achteruitkijkspiegel. Ik heb hem daar afgezet en reed ervoor zelfs een stukje om.

 

Why I didn’t pick mushrooms

I started hitchhiking at a young age. Usually together with a girlfriend, in the beginning. It was normal at the time that if you didn’t want to take a bus or train, you would stand by the side of the road and raise your thumb. Often you didn’t have to wait long before a car stopped and you went straight to your destination. Mostly, however, you had to get in and out of a car a few times before you got there. I preferred lorries because they traveled long distances and it was nice to sit high on a chair in the cabin. Later I hitchhiked alone, even short distances. I only had one rule and it was never to get into a car with two men. When they stopped I always told them I had to go somewhere else and thanked them for the offered ride. I always had in mind that if problems were to arise I would be better off with only one man than with two. They are always strangers, after all. I had learned the habit of staying friendly and, above all, aloof. Nothing to say about myself and showing interest in the driver, asking questions about his job, wife or children so that a conversation arose in a natural way and never too personal. It also distracted, if anyone would have ideas in his mind.

There have been a few incidents that left me somewhat upset. A man from Losser, farmer, who offered me fifty guilders for paid services. Quite a sum for a schoolgirl of 18. I immediately stated that I did not accept that and insisted on getting out of the car immediately. He pulled his car aside of the road, I got out of the car, and started hitchhiking somewhere else again. Once a trucker stopped his truck in an abandoned parking lot. It made me feel uncomfortable, but he said he had frozen fish in his trailer and wanted the melted ice water to drain out. I followed his steps to the back of his truck with my eyes, heard a heavy noise with which he opened the metal doors, and it took a while for the melted water to run out of the truck. Once, in America, I got out of the car in the evening because the man I was driving with was very unpleasant. He was not indecent in his behaviour, but when I asked him what kind of job he had, he told me that he trained Doberman Pinchers and Bouviers for police and security services. He first made them wild and mean (very mean, he bared his teeth) and then they had to stop biting at his command. During training he wore thick leather gloves and he showed me his fists while driving his car. His voice started to growl, he looked at me furiously, and with the light of passing cars at night on a highway, this gave an unpleasant, even frightened look. In the USA I was also offered in the north, Montana, where many hippies lived and Americans who had enough of the big cities such as LA or New York, to pick mushrooms in the forest. It was a friendly boy, long blond hair, who casually asked me if I wanted to pick wild mushrooms with him. Nothing disturbing but I declined that offer anyway. I don’t pick mushrooms in the forest with strange men. Besides I have no knowledge of mushrooms and cannot distinguish edible from poisonous mushrooms.

The last time I took a hitchhiker myself in my car was in North Groningen. Because he got in the back, I thought that was a bit uncomfortable. They have to sit next to me, but he had a lot of luggage with him and couldn’t get it in the front seat, only in the back seat. He got into the car somewhere in Middelstum and had to be in the city of Groningen. I was on my way to Twente and could therefore drop him off somewhere along the ring road. Halfway through the ride I asked him where he should be. He gave me the address of a psychiatric clinic. I remember that I was a bit surprised, immediately remembered the stories of closed departments and heavily guarded psychiatric clinics. I looked in the rearview mirror more often. I dropped him off at the clinic and even took a detour.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s