Poezi nga Linditë RAMUSHI DUSHKU

Poezi nga Linditë RAMUSHI DUSHKU

 

NJI HUKAMË

Nji hukamë
aq âsht bota
nja e mbshtjellun avullnie
qi na mban si mrena fluske
trupin
e shpirtin,
tash na
jena njerëz t’friksuem
prej që moti
qi n’sy s’dijme me pa
a âsht dashni
a vujtje
…e çfarë bajmë?!
Athué
gjama ma e madhe jona
rrin brenda
për pa dàsht me dal jashtë
si bubullimë
qi t’i kërcet veshtë kur nihet.

Veç strukemi
skutave ndertueme
shtepive mure gurë
a nashta skutave që ia kemi ba vetit
erresuem frikash
për pa dasht me gjet driten
për pa dasht me çel driten.

Hukamë jam edhe unè
nja si bota e fluskueme
dalldisun moteve
pa e ditë kurr
çka bahet prej saj.

Âsht natë pa hanë
nji natë e gatë
kjo
veç qilli ndritun yjesh
qi m’qon peshë për t’kaluemen
…herë m’i mshel tana udhët e mendjes
për pa m’lan m’i knue te nesermes
m’thot
veç ofshaj
se t’dokna voglue
po unë s’di me knue pa za
as lot me lan pa dal
me u ngurtnue zemrës
qi t’përvlon,
jo, s’jam unë
qi knon pa za,
flet pa gojë
a kjanë pa lshue syni pikla.

 

***

E diela e ardh/ikjes
ma sjell n’mend nji rreth qi m’ban horë
para vetit
për qiknin e besueme drynit t’huej
qi ka lé n’mes dhimtes e dimnit t’para perfunduem.

Nji zhig qi t’zen frymen âsht dashnia
mos me t’lan mi shlye mëkatet e vogla
se voglue mbetet zemra
n’para nusni
n’mos i kallxoftë rremat se pèr çka i vlon gjaku
…vèç dashnie n’koftê
t’zen besë fjala “qi ki me majt duersh” zanen
kur t’bjen para
prej t’lshuemit kamêve
a prej zânit tand
kur thrret n’emên.

Druju t’dieleve qi i kanë t’shkrueme udhtë
do t’ardhme
e do t’shkueme.

 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s