Poezi nga Liza Brozi

Poezi nga Liza Brozi

 

***
Ata…
e kishin dashurinë gjenë më të shtrenjtë,
përpos çdo luksi e skamje shpirtërore të këtij shekulli.
Në rrudhat e tyre fshiheshin plot vite jetë
gdhendur me fisnikëri, si shtatore,
ku mëkatarët luten çdo ditë.
E kur padashur preka lëkurën time të butë
pudrosur shkëlqyeshëm
më lotuan sytë…,
se buzëqeshja e tyre qe shpresë e madhe.
më e madhe akoma se kjo botë plot halle
e nëqoftëse askushi se ushqente timin shpirt.
ata dashuria i mbante gjallë.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s