Poezi nga AGIM DESKU

Poezi nga AGIM DESKU
 
 
ME E LEXUE JETËN
-Erna-Një nga engjëjt që iku në amshim
 
Kam dashtë më mbetë gjithmonë Promethe
Më e lexue diellin veç në sytë e tu
Dhe në mëngjesin e agimit më u shkri
Për ty Erna duhet më u ba shkrumë e hi
 
Më u djeg a më mbetë gjithmonë hyjni
 
Jam betue në sytë e tu
Më ta lexue jetën prej mbretëreshe
Kurrë ma amël nuk më ke shkrue
S’kam më e gjetë ma të vërtetën e ligështueme
 
Me vite edhe dielli është ba plagë për jetën
Më t’lexue Erna çdo ditë kam më jetue
Për ty s’kam pasë frikë edhe më u vërbue
 
Një jetë ferri pa dritë dielli e kalova
Ah mbretëreshë vetëm ty vdekjen ta besova
 
 
 
NË SYTË E DIELLIT TË KAM PA
 
Kam dashtë
n’sytë e tu
gjithmonë më e pa
diellin
 
Mos më i lanë lulet
pa ngohtësinë tënde
Erna
 
Më ju marr reve t’qiellit
pak pika shiu
T’i ujiti çdo mëngjes
kopshtit të Edenit
 
E t’ju them yjeve
shndërrisni tokë e det
Se sot po e marrin
ma të mirën nuse
 
Krushqit janë nisur
udhës se prillit
Më u taku
me rreze t’diellit
 
Dhe n’këtë tokë
N’sytë e diellit
t’kam pa Erna
se si jeton
me yjet e qiellit
 
 
 
Lasgushiane
 
Në liqen
desha të notoj
Natën
E di se nga engjëjt
E kisha uratën
Thellësive titanike
Sa ia kam frikën
Nëse njeri nga ne
Nē liqen mbytët
 
 
 
NË Ç’ LEGJENDË MË RRI FJALA
 
E mendova ta ruaj fjalën
Në plagët nëntë vjeçe të Gjergjit
Aty ku çdo ditë bie shi
Nga loti i motres se tij
 
Ku ta ruaj më mire fjalën
se dhembjeve të legjendave
 
Në mbretërinë e kohës
Si s’paska vend për fjalën time
 
Pse kaq urrejtje për mua
dhe fjalën që vdes për të
E kam mendue fjalēn
Shtatë pash nën dhe
E ka fundos përgjithmonë
Gjergj Elez Alia
 
Qiellit ju ka fal fjala
Për t’i shndërrue retë
Në shi për lulet
 
As unë nuk e kam mendue
Një ditë të mbetëm mbret
Pa fjalën e shejtë
 
Nuk e di ma
Ku ta ruaj këtë dreq fjalë
Apo çdo ditë më duket
se fjala bëhet përrallë
 
Në shejtërinë e saj
si nuk paskna asnjë copë dhembje
Me të cilën do i laj sytë
çdo mëngjes në vend të shiut të luleve
 
S’kam ku ta ruaj ma fjalën
Edhe nëse sërish ma vrasin
 
Nuk di Doruntina
ende e mbanë fjalën
 
Nëse askush nuk di ku ruhet fjala
Atëherë jemi shndërrue në kohë të përrallës
 
Dje mendova ta ruaj në 12 vjetorin e pavarësisë
Apo më mirë ruhet në njëqind vjetorin e Shqipërisë
 
 
 
BILBIL
-Bareshës
 
S’më zihet besë
Nëse bilbilat ikin
S’më dëgjohet këngë tjetër
Si baresha
 
S’më shohin sytë asnjë të bukur
Me hyjnitë sot ke zgjedhur këngën
Bilbil këndo sërish
Ku këndohet shqip
 
M’i gëzo sëcilat stinë
Se sot s’kam emër tjetër
Që t’ia shkruj një kujtim
stinëve të Motit të Madh
 
Blbil mos ik në vende tjera
Më mirë rri këtu
Më rri në zemër
Se vargu sot ka shi
 
 
 
OENA
(Mbesës )
 
Erdhe
Në një kohë të shtrejtë
Kur stuhitë mbulojnë retë e qiellit
Shi e lot bie për tokën e premtuar
 
Oena
Ndalo zogjtë në ikje
Lidhe fatin me yjet
Se askush nuk buzëqesh si shqipet
 
Deri më tani s’kisha kohë
Ta ndërroj kohën e yjeve
Me fluturimin e zogjve
 
Me ashtin tim të vjetër isha i zënë
Peng e mbajta fjalën
Nëse engjëjt sërish hapin portën
e Prometheut
 
I di rrënjët e fisit tim
Janë të gjalla
Më ruhen në Amfiteatrin e Durrahut
Dëshimitar më rri në mendje Homeri
 
 
 
SËRISH FLUTURO
 
Më shumë se sëcila fjalë e zbritur nga yjet
U tha mbrëmë vjedhurazi nga sytë e tu
Që i ngjanin diellit kur i falte ngohtësi shpirti
janarëve kryeneq
 
Ah sa bukur jetova me yjet
në një nga nëtët më të buzëqeshura
të hënës se qyterit tim
 
Të shndërruan ëndrrat e mia
në mbretëreshë të bukurisë se tokës
Sikur sot e dy mijë vjet me parë
Ti ishe e bukura e detit që të takova
 
Beso edhe fluturat të patën zili
Nëpër legjenda mësova
së Itakën duhet rikthyer
vetëm me dashuritë e pa urrejtura
T’ia ringjallim faqen e dheut Shqipërisë
 
Nëse yjët sërish bëhen bashkë fluturues
me zogjtë e mallit të vendlindjes
Sërish fluturo këtë mbrëmje qiellit blu
Të ndriquan dhembjet e syve që flasin
më shumë se nëtët e zjarrëve të Prekazit
 
Mos më zbrit tjetërkund
veç në stacionin e plagëve të shiut
Aty shëro dhe bashko dhembjet
në një diell që e ndrçon dhe e ngroh botën
pa ndarje shpirti e atdheu
 
 
 
KOHA PËR FJALËN E BUKUR
 
Sot kafen e piva me embëlsinë e dimrit
Që s’ngrin ma
Jemi lodhur nga janarët vrasës
Duke na lenë peng të ferrit kryeneq
 
Kohën për kafe na fali buzëqeshja e diellit
Më dukej se e tërë një botë e shejtë
e kishte ndarë kohën për fjalën e bukur
 
Një kujtim nga një mijë mrekullitë e jetës
Sikur të besoja se jam shndërrue në ëndërra
 
Fjalët për dritën e diellit i kemi dëshmitare
pranë natyrës se bukur të Shqpërisë
 
Gotën e ngritëm sërish të mos ngrijnë acarët
Dhe kurrë retë të mos sjellin stuhi shiu
Atëherë kur dhembjet rrijnë mes hyjnive
Vetëm dritë e diellit ju sjell shërim
Dhe sot isha dehur për një botë ku mbretëron e bukura
Hyjnorja dhe njerëzorja paska zënë të jetoj në vargun e poetit
Një ditë kur bota pikturohet nga fuqia e piktorëve të mendjes
Me rikthimin e zogjve do të shkruhet poezia e se bukurës
 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s