Dhjetor – Poezi nga Domenico Pisana / Përktheu në shqip Juljana Mehmeti

Poezi nga Domenico Pisana

Dhjetor

Në këtë qiell dhjetori që vëzhgoj nga xhamat
në përparimin e saj të rritjes së reve, kërkoj kuptimin
e cicërimave të zogjve të vegjël që bien në kodër, në dritëhijen e dendur të zemrës sime psherëtij pëshpëritjen e ajrit,
gjethet shpërndahen nën vështrimin e lehtë të diellit.

Dhe tani më shqetëson përparimi e së keqes së indiferentizmit,
hapësira e mureve që rriten gjithnjë e më shumë,
lavdia që ndez zjarrin për të djegur marrëdhëniet,
ylli i dehur nga duartrokitjet që ngre skeptrin e së vërtetës
dhe poeti që thyen në gjoksin e tij imazhet e ëndërruara deri në ekstrem.

E atëherë ndihem i humbur në pyllin e dyshimeve,
mjegulla nuk pengon brymën që rrëshqet mbi luginë,
nata shfaqet midis vizioneve dhe rishikimeve të ditës së re
dhe hipi ne anijet e durimit në dete keqkuptimi,
në pritje të dikujt që më dhuron hijeshinë e gjuhës.

Duhet rezistencë ndaj sulmit të barbarëve, skifterëve të shtrirë në sallonet e mediave,
pallonjve prapa tastierave që koleksionojnë setenca;
unë thjesht ndihem si një plug që lëron tokën,
duhet dikush të mbjellë farën, të ujis me ujin e së vërtetës,
dikush që ruan rrjedhën,
të tjerët do të korrin frytet e së mirës në kohët në vazhdim.

Dhe shiu i dimrit do të vijë për të përmbytur brazdat e gënjeshtrave,
për të prekur kreshtat e njerëzve të pamëshirshëm,
për të zbutur tokën ende të etur nga nxehtësia e verës,
për të çelur romancën që ne mbartim brenda vetes
nëpërmjet sezonit të ftohtë në pritje të pranverës
dhe erës se sanës mes cicërimave të dallëndysheve.

 

Dicembre

In questo cielo di dicembre che osservo dai vetri
nel suo incedere di nuvole crescenti, cerco il senso
del sussurro di piccoli volatili che s’affollano sul colle,
nella densa penombra del mio cuore sospiro il bisbiglio
dell’aria, le foglie si disperdono
sotto lo sguardo lieve del sole.

E ora m’inquieta l’avanzare del male dell’indifferenza,
lo spazio di muri che si fanno sempre più alti, la gloria
che accende il fuoco per bruciare relazioni, la stella
ubriaca di applausi che alza lo scettro della verità
e il poeta frantuma nel petto le sue immagini
sognate nel limite.

E allora mi sento un disperso nel bosco dei sospetti,
la nebbia non allenta la foschia che scivola sulla vallata,
s’affaccia la notte tra visioni e revisioni del nuovo giorno
e m’ imbarco su navi di pazienza nei mari
dell’incomprensione in attesa che Qualcuno
mi doni il garbo della lingua.
Ci vuole resistenza all’assalto dei barbari, falchi sdraiati
nei salotti mediatici, pavoni dietro le tastiere
che dispensano sentenze; io mi sento soltanto un aratro
che solca la terra, ci vuole chi sparga il seme, chi lo annaffi
con l’acqua della verità, chi custodisca gli steli,
altri raccoglieranno frutti di bene nel tempo che verrà.

E verrà la pioggia d’inverno ad allagare i fossati di menzogne,
a lambire le creste d’uomini privi di pietà,
ad ammorbidire la terra ancora assetata dall’afa estiva,
a far sbocciare il romanzo che ci portiamo dentro
attraversando la stagione del freddo in attesa della primavera
e dell’odore del fieno tra il murmure di rondini.

 

Përktheu në shqip Juljana Mehmeti

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s