NUK MJAFTON CILI JE / Nga: Zija Çela

NUK MJAFTON CILI JE

 

Nga: Zija Çela

Në Castelnovo, gjatë viteve që jetova atje si emigrant, Andrea De Roca ishte qiradhënësi im. Kur e njoha, po hynte në të shtatëdhjetat. Kishin kaluar disa muaj dhe asnjëherë nuk pata rastin ta shihja në orët e para të mëngjesit. Vetëm pas dhjetës dilte në kopsht me një libër nën sqetull, ulej nën strehën e tendës dhe lexonte një copë herë. Më të rrallë, e kisha dëgjuar gjithashtu t’i binte violinës aty. Nuk ishte profesionist, por amator i atij instrumenti, që dikur Stradivari e kishte bërë të famshëm.
Një ditë dola në kopsht edhe unë. Mbasi biseduam mbi tekat e motit, e pyeta për ato orët misterioze të mëngjesit. Ai e kaloi kërshërinë time me një buzëqeshje të cekët, duke hapur një temë tjetër. Mbas disa ditësh, kur e pyeta përsëri, nuk u shmang. Teksa buzëqeshja iu bë disi më e hapur, m’u drejtua: “Ti dëshiron ta dëgjosh apo ta përjetosh përgjigjen time?” I thashë se pëlqeja ta përjetoja.
Të nesërmen, rreth gjashtës, u bëmë bashkë në oborrin e shtëpisë. Pastaj u nisëm më këmbë drejt një caku ende të panjohur për mua. Si kaluam vijat e bardha e dolëm matanë, ai pati prirjen për të vazhduar asaj rruge. Por unë kërkova të merrnim paralelen tjetër. Nuk ngurroi, deshi ta dinte shkakun. I thashë se, po të kaloja andej, do të më pikaste bashkëshorti i Simona Bonaluna-s. Sa herë më pikaste nga xhamat, ai dilte furishëm te dera e shitores, kollitej për t’i shtuar sekrecionet dhe pështynte me vrull në koshin e plehrave. Midis tradhtive e divorceve të shumta, i shpjegova qiradhënësit, atij farë burri i është mbushur mendja se unë kam shkuar me të shoqen. Diç më kanë zënë veshët edhe mua, s’e fshehu Andrea. Po ti e ke palluar? Jo, për atë Zot, u betova vetiu duke u skuqur. Fjalë në erë janë dhe i shoqi kot e ka, as me majën e gishtit s’e kam prekur! Andrea De Roca nuk e zgjati, tha prerë vetëm kaq:
“Ahere fale budallain, ai nuk e di cili je ti.”
Ndërkohë, po i afroheshim kishës dhe unë pandeha se po më çonte atje për lutjet e mëngjesit. Por pak më tej kthyem majtas dhe hymë në portën me kangjella, mbi harkadën e së cilës shkruhej: ASÌLO. Në gardërobën e katit të parë veshëm bluzat e bardha. Teksa ngjisnim shkallët dhe më printe përmes mesoreve me mure të trasha, nga përshëndetjet me personelin kuptohej se Andrea ishte i familjarizuar në atë azil pleqërie. Aq më tepër në dhomën Nr.18, ku tri zonja të moshuara mezi kishin pritur të këmbenin ndonjë llaf. Dhe ai ua bëri qejfin. Mirëpo pastaj u përqendrua tek e katërta, e cila nuk kishte nxjerrë gjysmë fjale nga goja. Me duart e mbledhura në prehër dhe një përhumbje të thellë, Lucia De Roca po rrinte kokulur në krevat. Dukej se shërbimi sanitar sapo kishte përfunduar, çka përveç banjës, përfshinte ndërresat e lara dhe panolinën e re. Megjithatë, kur iu afrua Andrea, përhumbja e saj nuk ndryshoi. Ato gollet e syve të kujtonin honet e humnerave, në fundet e të cilave kushedi qyshkur ka mbetur një dritë e vjetër, që as poshtë nuk shuhet, as lart nuk ngjitet dot. Edhe kur Andrea nisi ta krihte të shoqen, Lucia-s një muskul s’i luajti në fytyrë. Flokët ishin ende pakëz të lagur dhe krehri përshkohej lehtë, por edhe dora shkriftuese lëvizte butë, ëmbël sidomos. Me të mbaruar krehjen, ai ia nisi grimit, krem, pudër, rimel, buzëkuq. Si iu duk e gatshme, hapi çantën, prej ku nxori termosin e vogël dhe dy filxhanët për ritin e përditshëm. Filxhanët ishin prej porcelani puro dhe vetë modelimi i vjetër dëshmonte përdorimin shumëvjeçar. Mirëpo, prapëseprapë, asnjë xixë nuk u shtua në gollet e së shoqes. Nuk dyshova më, për Lucia-n njeriu që kishte pranë ishte dikush nga personeli, thjesht, ajo i bindej autoritetit të bluzës së bardhë. Për shkak të një demence të hershme, siç kishte humbur kujtesën e së shkuarës, zonja nuk ishte e aftë as të krijonte kujtesë të re.
Në kthim, ndoshta për hir tim, Andrea De Roca deshi të merrnim paralelen tjetër. Por tani isha unë që nuk pranova. Rrugës i thashë:
“Zoti Roca, përse robtoheni kot më kot çdo mëngjes?! Lucia, tashmë, as që e di cili jeni ju.”
Ai e mbajti hapin. Më pa drejt e në sy dhe, në çastin që do të fliste, pashë si po i zgjerohej buzëqeshja, duke ia përhapur dritën nëpër fytyrë. Pastaj tha:
“Ashtu vërtet, miku im. Por mos harro diçka, unë e di kush është ajo.”
Edhe asaj dite i ra violinës. Veçse në verandë dhe, me sa mbaj mend, kur nisi të errej.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s