Poezi nga Sofia Doko Arapaj

Poezi nga Sofia Doko Arapaj

 

Odiseea!

Dil nga hiri i detit!
Bëhu përsëri Fehmiu ynë!
Ne, popujt, përreth teje!
T’ a heqim dhimbjen nga syri
Ciklopit që po vuan!
O…di..se…! Eja…!
O..di…se…A….!

 

Dhimbjet e Tylissoit
 
O, poet, me dashurinë prej mjalti
që përnatë më thur, një poezi,
si të ti shoh nga afër sytë
kur oqeani , na ndau përgjithnji!
Si të të them , vazhdoje këngën
kur ëellumbat, s’ më lenë që të dal
pëllëmbën si të ta mbaj për pakëz
Ta ndiejmë se mbetëm të gjallë…
O poet…, o poet…!
 
 
 
***
 
Dhe …
Zoti ulet, mbi flokët e mi,
me qesh, më puth, në ballë e sy….
më çoi aq larg në emigrim,
që ti këndoj veç vendit tim…
Ai ,flet përditë e unë shkruaj,
rreth e përreth engjëj të huaj,
po zoti im është zoti im,
e më rrëfen veç dhembshurinë…
Ai rrëfen e unë këndoj,
ndaj dhe çdo fjalë që ju diktoj,
ta merrni e ta thurni varg,
të ndjeni çdo të thotë larg….
po zoti im është zoti im,
dhe për çdo varg ka melodinë,
ndaj ulet përmbi flokët e mi,
më qesh, më puth, në balle e sy…

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s