Në Spitalin e Ҫudirave … / Tregim nga Hana Xhihani

Në Spitalin e Ҫudirave …

 

Tregim nga Hana Xhihani

Në mëngjesin e asaj dite ajo u zgjua me një ëndërr të çuditshme, ashtu siç janë të gjitha ëndrrat e agimit. Pa u ngritur ende, kaloi nëpër mend të gjitha ëndrrat e asaj nate, që mbante mend.
Në dialog të përhershëm me to i lindte dëshira të përhumbte mes tyre, të bëhej një me to, në kërkim të ëndrrës së shumëdëshiruar, që për të ishte sa e mjegulltë, pa përmbajtje e formë, aq edhe e papërfytyrueshme.
Në oqeanin e pafund të ëndrrave dukej si e përhumbur, e veshur me petkun e ftohtë të kohës. Shpesh i bëhej sikur ishte në rininë e saj, atëhere kur ajo mundohej të ndërtonte gjithçka.

***
Përreth, nuk shihte këmbë njeriu. I dukej vetja si e burgosur, sikur kishte humbur lirinë e saj. Ëndrra, që shihte, nuk e kish burgosur në një dhomë krejt të mbyllur, por orë e çast i torturonte egërsisht shpirtin.
U mundua t’i shpëtonte kthetrave të saj. Mblodhi të gjitha forcat që kishte. Pas shumë përpjekjesh e peripecish e ndjeu veten të lirë. Shpirti i përgjakur doli nga burgu i tmerrshëm, ku ajo e kish futur.

***
Më pas e pa veten në kërkim të një pune. Ditët kalonin pa u ndjerë. Ajo nuk reshte së kërkuari punë. Sa kohë u bënë? As vetë nuk e mbante mend…
…Punë, punë, vetëm punë…
Thirrja e saj si një zë në shkretëtirë.
Të gjitha kërkesat ia kishin refuzuar:
…Ti nuk bën pjesë në asnjë parti.
…Ti nuk di të luash teatër me miqtë e vërtetë.
…Ti nuk ke të njëjtën mendim me mikun a miken më të afërt.
Një i afërm i kish pëshpëritur:
…Familja jote nuk është e pasur, babai yt nuk ka patur ndonjë post me rëndësi për t’ua mbushur mendjen atyre pa mend.
Por ajo nuk u lodh. Në shumë dyer trokiti. Kishte besim të patundur se një derë do të hapej edhe për të.

***

Ajo qe një ditë me fat. Një punëdhënës i mirë i ofroi punën e kërkuar. Nisi të punojë me tërë fuqinë e saj, ashtu, siç dinte të punonte ajo.

Ishte e kënaqur, e gëzuar. Falenderonte Zotin që e kish ndihmuar. Mirëpo, pas disa kohësh, nisi të ndjente një lodhje të çuditshme, sikur diçka nga brenda, i godiste shpirtin. Në një çast, u rrëzua përdhé pa kuptuar asgjë.
Kolegët që e donin aq shumë e kishin dërguar menjëherë në spital. Mjekёt, infermierët ishin mbledhur të diskutonin e të përcaktonin diagnozën e të sëmurit të sapoardhur.
…Pacientes së re i është plagosur shpirti, – foli dikush.
Ashtu si nëpër ëndërr ajo dëgjonte fjalët, fjalitë, lëvizjet e infermiereve me veglat nëpër duar, që asaj i ngjanin me instrumente muzikore. Gjithçka i dukej si një orkestër simfonike.
Pritej vetëm dirigjenti, që do të drejtonte koncertin që do të niste.

Në ëndrrën e vet ajo dalloi afrimin e një burri trupmadh, me një kravatë të bukur, me ballë të gjërë e fytyrë të mbushur, me stilolaps në dorë, që iu drejtua asaj:
…Urdhëro, merre!, – foli ai, pa i hequr sytë e tij nga sytë e saj, që dukeshin të përlotur.
Në ato momente asaj iu duk sikur ai po i jepte shkopin e dirigjentit. U ndje krejt e hutuar. Si do ta drejtonte ajo tërë atë trupë orkestrale?
…Merre!, – i tha ai përsëri.
Ajo rrotulloi sytë. Pa ditur ç’të bënte, pëshpëriti:
…Unë nuk di çfarë duhet të bëj me të?
…Ti duhet vetëm të firmosësh. Ne kemi vendosur të të heqim një pjesë të trurit…
Zemra filloi t’i rrihte me forcë.
…Ҫ’do të ndodhë me mua? Përse do të ma heqin një pjesë të trurit?
Deshi të thërriste për ndihmë. Nuk ishte në gjendje të bënte asgjë.
…Mos ki frikë, – i foli zemra, – mua do të më kesh gjithnjë pranë.
Ajo mori stilolapsin.
-Hë, çfarë ke, mos ki frikë, firmose, – e trimëroi zemra, – e rëndësishme është që unë do të jem brenda teje dhe ti do të ndjesh gjithnjë dashurinë time.
Që nga ai moment ajo filloi të dashurojë çdo gjë përreth. Të parin Diellin. Flokët e tij shkëlqimtarë e përqafonin duke e mbushur me një ngrohtësi të habitshme. Hëna me mjaft dashuri dukej sikur i zgjaste dorën e artë ta ledhatonte. Qielli me retë e tij puplore, të valëzuar si dallgë deti, e përqafonin butë-butë.
…Po njerëzit, ku janë? Ej, a më dëgjoni, ku janë njerëzit?, – përsëriste ajo duke parë përreth.
Zemra duke fërgëlluar nuk i përgjigjej. E la të kuptonte pse planetët lart e donin dhe e ledhatonin aq shumë.
Pikat e lotit filluan të rridhnin poshtë në planetin e gjallë, në planetin, ku nuk ndihej zëri i ëmbël, dora e butë, përqafimi i ngrohtë!

Befas një trokitje u dëgjua në derën e dhomës, ku ajo qëndronte e shtrirë pas operacionit.
…Do t’ju dërgojmë të bëni një grafi, – i foli infermierja me një zë të qetë.
Infermierja e ndihmoi të ngrihej por ajo, tashmë me një pjesë truri të hequr, ndjehej fare e lehtë.
Gjithçka shkoi për mrekulli. Infermierja i tha të priste rezultatin në dhomën e ndenjes.
Papritur e pushtoi një ndjenjë ankthi. Befas u hap dera, u dëgjua një zë:
…Zonja poete!
E habitur ajo vështroi përreth. Vetëm muret i bënin shoqëri, kur mjeku e thirri me atë emër.
…Ju lutem, merreni këtë zarf, këtu brenda keni përgjigjen, – dëgjoi ajo përsëri zërin e mjekut.
…Më falni, por unë quhem…, – u përgjigj ajo me zë të ulët.
…Po, zonjë, por ju ishit në Spitalin e Ҫudirave, aty ku kurohen lotët e dashurisë!
Ajo e hapi zarfin me një frymë:
…Që nga ajo ditë kur planetët qiellorë të rrëmbyen një nga një dashuritë, ti u bëre poete. Zemra juaj diti t’i fshehë rrahjet e saj. Ne nuk mundëm t’ia hiqnim. Rrahjet e zemrës tuaj janë shtrirë në tërë organizmin për të përmbushur zbrazëtinë e shkaktuar.
Atë e pushtuan lotët përsëri. Ndërkohë që ato lotë, si pikla shiu, vareshin nëpër faqe, ajo tha:
…Atëherë zemra qenka ajo që prodhon gjithçka, edhe lotët!?, – iu drejtua ajo zemrës. Përse e bëre këtë për mua?
…Sepse poeti jeton vetëm me dashuri, – ia ktheu ajo ëmbëlsisht.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s