PRANVERË E TRISHTUAR / Fragment nga romani “Miri i lagjes sime” të autorit Aqif ISAKU

PRANVERË E TRISHTUAR

 

Fragment nga romani “Miri i lagjes sime” të autorit Aqif ISAKU

Mbase Miri u mahnit nga tregimi për pranverën e buzëqeshur, gjyshi i tha se do të vazhdojë me një tregim tjetër, por me një kusht: nëse nuk i pëlqen, të mos ta tallë, e aq më tepër që të mos shqetësohet.

Pas një tregimi aq të mrekullueshëm, si do të guxonte Miri që ta tallë gjyshin, ndaj i premtoi se një veprim të tillë as që e kishte ndërmend ta bënte.

Përndryshe, Miri më nuk dyshon fare në tregimet e gjyshit, madje mendon se çdo tregim i radhës është edhe më i bukur.

Meqë mori premtimin, gjyshi ia nisi një tregimi që sërish kishte të bënte me të kaluarën, me kohën e fëmijërisë së tij. Tregim që i ishte ngulitur në mendje, të cilin gati se çdo ditë ia tregonte vetes.

E pse ia tregonte vetvetes, e gjer më tani nuk ia kishte treguar edhe Mirit!

Po si t`ia tregonte kur ai është i dhimbshëm. Ta shqetësonte edhe atë në atë moshë, në fëmijëri, ashtu siç ishte shqetësuar vetë dikur. Këtë nuk mund t`ia lejonte vetes dhe as nuk e dëshironte ai.

Por ja që e rëndonte pleqëria, vendosi që t`ia tregojë për të mbetur si dëshmi i një të kaluare të hidhur. Dhe ia nisi:

Sa vinte pranvera me shokët e shoqet dilnim në natyrë dhe orë të tëra shëtisnim lëndinave, mblidhnim lule dhe luanim lojëra të bukura. Ishim më të lumtur edhe se lulëkuqet. Edhe fluturat na e kishin lakminë!

Më kujtohet një pranverë kur lulet nuk lulëzonin si lulëzojnë sot. Ç`të them për bozhuret që kuqërronin natyrën! Ata ishin krenaria jonë. Krenari që simbolizonte ngjyrën e lirisë. Nuk mbiu as një i vetëm.

Edhe drurët e kishin humbur gjelbërimin. Gjethet edhe në mes të pranverës i kishin të verdha. As hëna nuk vezullonte me shkëlqimin e saj pranverorë. Si ombrellë mbi kokë i qëndronin mjegullat e zeza.

Shushurima e lehtë e gjetheve kish` tretur mes zhurmës së malit dhe krakëllimave të korbave të uritur, e gurgullima e lumit që në netët pranverore foshnjave ua sillte gjumin dhe ëndrrat e ëmbla, buçiste si ulërimë ujqish të tërbuar…

Nuk do të doja që ta mbaj mend atë kohë dhe do të doja që sa më parë të më ikë nga kujtesa. Për çudi, nuk më ikën! Më është ngulitur dhe nuk më del nga koka. Është bërë pjesë e shpirtit dhe mendjes sime. Hapëron me mua vit pas viti.

Në atë pranverë as dallëndyshet nuk fluturuan. Edhe fluturat laroshe nuk i gjeje livadheve. Sikur ta ishin edhe bletët. Rinin të mbyllura nëpër koshere e nuk lëviznin askund.

Edhe ylberi që me dashurinë fëmijërore e sodisja bregoreve nuk doli atë pranverë. E ndjeja mallëngjimin e fëmijëve për të; për lojërat ëndërrore që i luanin pranë tij; për pamjen magjike që ia dhuronte natyrës…

Po qielli?!

Sikur edhe ai e ndjente gjithë atë vrazhdësi të jetës të zymtë dhe në vend të pikave të imëta si rosa që qëndisnin ylbere lëshonte kokrra loti. I frikohej asaj pranvere tinëzare që me egërsi ta zinte frymën, që shëmtonte edhe shëmtinë.

Edhe dielli ishte më i zbehtë se kurrë. Rrezet e arta që i shpërndante botës gjithandej i kish` derdhur mes hapësirës qiellore dhe mjegullnajës që mbulonte tokën. Nuk e kishte më gjallërinë që i jepte rritë e bukuri jetës.

As lëndinave nuk dëgjoheshin blegërimat e qengjave! Zëri i bariut sikur humbi pas maleve të larta! Edhe ai nuk dëgjohej.

Edhe Lulëkuqet e gjyshërve të pranverës së buzëqeshur e ndjenin trishtimin e asaj pranvere. Fytyrat e tyre nuk i njomte dielli i ëmbël pranverorë as aroma e luleve as freskia e ajrit.

Diku jo larg nesh asnjëherë nuk arrinte pranvera, Miri im! – tha gjyshi duke psherëtirë thellë, sikur ta kishin rënduar qindra vite vuajtje.

– Të lutem Gjysh, më trego se përse ndodhte ashtu si më rrëfehesh?– pyeti Miri kur pa gjyshin se kish` bredhur mes kujtimesh dhe mezi i dilnin fjalët nga goja.

– Nuk arrinte sepse dimri ishte shumë i egër, ndërsa ti nuk ke përjetuar një jetë nën dimër të tillë, andaj nuk i kupton të thënat e mia, e një ditë do t`i kuptosh Miri! – foli gjyshi duke vazhduar monologun.

Ndonëse sot je i vogël, mbaji mend mirë fjalët e mia. Ç`të të them beso se është e vërtetë, por një e vërtetë e hidhur!

Nëse nuk mund t`i mbash mend, ulu pranë kompjuterit dhe shkruaji. Tregojua fëmijëve tjerë. Atyre që i ke afër, kështu siç të tregoj unë sot, kurse për ato më larg botoi nëpër revista. Le ta dinë edhe ata sesi jetohej dikur nën okupim. Ju nuk e dini dhe nuk do të dëshiroja kurrë që ta shijoni e përjetoni një jetë të tillë.

Dhe kur Miri mendoi se gjyshi do ta vazhdojë rrëfimin, ai u ndal. Nuk kishte guxim që të flasë më. E ngacmuan emocionet dhe ia plasi vajit, kurse Miri i habitur nuk e pyeti se pse gjyshi derdh aq lot, sepse nuk deshi që ta rëndonte edhe më shumë.

Teksa u qetësua pak, gjyshi tha me ngadalë:

– Këto i kam përjetuar vetë unë dhe nuk desha që të të ngarkoj edhe ty me kësi dhimbjesh shpirtërore, prandaj gjer më tani nuk t`i kam treguar. Ja, u mundova tani, por nuk munda t`ia dal dot. Andaj të lutem, më fal! – i tha këto fjalë dhe u ul për të pushuar.

Edhe Miri u ul pranë tij dhe e mbështeti kokën për kokën e gjyshit dhe heshtnin, kurse syve lotët u rridhnin si ujë i një gurre të pashterur.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s