Signore… (Zot…) – Poesia di Agron Shele / Traduzione in lingua italiana a cura di Juljana Mehmeti

Poesia di Agron Shele

Signore…

Ogni volta che guardiamo i colori scurirsi
e i precipizi diventano abissi insormontabili
in Te torna lo sguardo semplice,
in Te, Signore
e la misericordia delle mani della povertà umana
si estende al suo contorcersi
dalle sommità dei cieli dove hai sollevato il trono
e pregano per la luce della salvezza,
dimenticando che la loro fede e il loro destino ruotano attorno al cuore
e alla ramificazione delle generazioni verso di te,
radici segrete
desideri incrinati
morte quotidiana di ogni giorno
e il risveglio con la prima alba
per spingere in avanti la ruota del mondo,che porta un’anima che si rallegra all’istante
e rapisce un altra per restituirlo
all’argilla elaborata dell’immagine.

Le campane suonano più spesso questa volta
e l’attenzione si concentra sul suo suono, eco delle strade abbandonate da tempo,
musica piena di sentimento che passa attraverso la cupola vestita di angeli
sparsi in forme, che gli occhi affossano più in profondità, nella cavità della memoria
e i pensieri esplodono nella nostra insignificanza,
dondolando in una lanterna che evidenzia
la mutilazione di una luna rugosa
per mostrare quel viaggio misterioso
partito dalle porte ad arco
contemplato tra i cunicoli che avvicinano le finestre all’oltre-cielo.

Qualcuno sta chiamando in questo buio e tumulto.
Chiamatelo: Assoluto, luce, disperazione o silenzio,
ma lui griderà ancora,
perchè l’essere contaminato lo ha messo in pericolo
corre senza speranza, senza luce, senza anima
e improvvisamente oggi ha girato la faccia verso di Lui,
per ricevere la benedizione e l’indomani dimenticarlo,
mentre il Signore si aggrappa con le unghie e uno sforzo immane
verso la giustizia divina
nei limiti della nostra fragile carne
dove ogni corpo è cenere persa nel vento
e ogni vita è liberazione dello spirito più sacro.

 

Zot…

Sa herë shikojmë që ngjyrat terren
e honet bëhen gremina të pakapërcyeshme
tek ty kthehet syri i thjeshtë,
tek ty Zot,
e mëshira e duarve të vobektësisë njerëzore shtrihet përpëlitjes së vet
nga kulmet e qiellit ku fronin ke ngritur
e luten
për dritën e shpëtimit,
duke harruar se besimi dhe fati i tyre mbështillet rreth zemrës
dhe degëzimit të brezave arritur gjer tek Ty,
rrënjëve të fshehta
dëshirave të krisura
vdekjes së përditshme të çdo dite
dhe zgjimit me agun e parë
për të shtyrë rrotullën e botës përpara,
të sjellë një shpirt që i gëzohet çastit
e rrëmben një tjetër për ta rikthyer në argjilën e përpunuar të imazhit.

Kambanat bien më shpesh këtë kohë
e vëmendja drejtohet tek tingulli i saj, jehonë e rrugëve të braktisura prej kohësh,
muzikë e përshpirtshme që kalon përmes kupolës veshur me engjëj
shpërndarë në trajta, që sytë fut më thellë zgavrës memorie
e mendimet shpërthejnë pakuptimësisë tonë,
lëkundur në një fener që shquan gjymtimin e një Hëne të rrudhur
për të treguar atë udhëtim të mistershëm
nisur në porta me qemer
e soditur kthinave që afrojnë dritaret nga përtejqielli.

Dikush po thërret në këtë mugëtirë dhe trazim.
Quajeni: Absolut, dritë, dëshëprim ose heshtje,
por ai sërish do klithë,
se qenia e përlyer e ka vendosur në rrezik
rend pa shpresë, pa dritë, pa shpirt
e beftas sot ktheu fytyrën drejt Tij,
të marrë bekimin për ta harruar nesër,
ndërsa Zoti ngjitet me thonj e stërmundim
drejt drejtësisë hyjnore
caqeve të mishit tonë të brishtë
ku çdo trup është hi i humbur nëpër erë
e çdo jetë është çlirim i frymës më të shenjtë.

@sheleagron

 

Traduzione in lingua italiana a cura di Juljana Mehmeti

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s