VEJUSHA / Poezi nga Odise Kota

Poezi nga Odise Kota

 

VEJUSHA

Nën tinguj këmbane bredh ashtu kot,
shamizezë lulesh qëndisur plym.
Plasin gurët, karafilat e kuq, balsamët,
etja e syve zhurritur, rrathët e zinj.

Britmë miturishte këndellur në ajër,
Bie shi në Gjirokastër…

Bie shi ngashërimash, po matanë shirave,
ecën ajo, shikim e trup çupëline, eter.
Ngrohtësi e mall, pjellori gruaje që klith,
tokë fatkeqe trendafilash, këputur në mes, prerë.

Britmë miturishte këndellur në ajër,
Bie shi në Gjirokastër …

Këputur në mes, por sumbullat e lotit, rrëkezat,
pasionet heshtjemëdha, netët që rrinë zgjuar.
Aty, te lakesa e buzëve – vatër e ninullave,
e çjerrin me thonj frymën, bukurinë e shenjtëruar.

Britmë miturishte këndellur në ajër,
Bie shi në Gjirokastër …

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s