Poezi nga Mihal Gjergji

Poezi nga Mihal Gjergji

 

P E I Z A ZH

Shkoj të çmallem me muzgjet e arta
Në peizazhin që josh edhe deh
S’di nga zbresin ca fjango të kaltra
Si kusare del hëna dhe sheh

Ja lëndinat, si prehri i nënës
Mbushur lule, aromë e nektar
Dhe më tej një bilbil ia thotë këngës
I mban iso nga larg një longar

Mbi tërfil e lastar ulet zogu
Vesën pi edhe brof e këndon
Dhe dafina dhe bliri dhe shtogu
Edhe lisi tund krahët, më fton

Shtrungë e gurtë, si tempull i artë
Ku sjell tufën përçori, si mbret
Pi kulloshtër a qumësht me ajkë
Kukurecin mbi prushin që tret

Ndjej furtunën nga floku në thua
Dita tjetër nuk di çfarë do bjerë
Kam një lumë që rënkon dhe për mua
Ndërsa digjem bëj dritë për të tjerë!

 

L I T A R I

Po ndjek një fantazmë,
që pi me godën e djallit
Në pemën e mëshirës tundet një litar
Kam kohë që pres
Asnjë sulltan të varur s’kam parë!

 

KUR VDES FJALA

Kur fitojmë-vdesim
Jeta, si njerka;
bën të ngrihesh dhe t’a fut me pëllëmbë
Kur humbasim-jetojmë
Dhe heshtim,
me dhimbjen ndër dhëmbë!

Ecim mes gjarprinjve,
dhe pyesim veten;
vallë, a do bëhemi mirë?
Në kudhrën e durimit,
padronët ndezin zjarrin,
farkëtojnë pranga dhe zinxhirë!

 

ASKUSH S’E DI

Kërkon me sy, te cili mal të ndalë
Gjetiu s’mund të mbahej kuturu
Dhe qiellin ja bënë savan të bardhë
Ai në këmbë, s’u shëmb e s’ra në gju

Të vetmin mik – një libër fjalëpak
E mban në gji, orakull i pagojë
Dhe befas shkronjat brofin rreth e qark
Zhurmojnë e bëhen bletë, edhe mburojë

E lodhur turma, ndjente përdëllim:
Zotat s’na mbrojnë dot nga ky njeri
Jemi fajtorë, ia njihnim çdo mendim
Çdo bëhet vallë? Këtë askush s’e di!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s