Poezi nga DHORA METALINOY (Δώρα Μεταλληνού) / Përktheu në gjuhën shqipe Petro ÇERKEZI

Poezi nga DHORA METALINOY (Δώρα Μεταλληνού)

 

SONTE DO ENDEM

Sonte do të endem në utopi
nuk do të vesh këpucë
të tokëzoj zhgënjimet
do të shtrihem në rërë
me pasqyrë themelet e qiellit
do të hedh parangal në yje
ndonjë yll i rënë do të kurthohet patjetër
të arrij vetëm të mishëroj dëshirën
do ta mbaj nostalgjinë në grushtin tim
dhe pendën e dallandyshes
që të solli në udhën time
të pavyshkur në buzë do ta mbaj
që dëshiron të pëshpërisë emrin tënd
pulëbardha do të çukisë dantellën e shkumës
ndërsa deti do të shkruajë histori
vetem ti…
mos harro të ujitësh luledetin
atje në rrjedhën ujore në breg
dhe të shkundësh pluhurin e kohës
ato që përjetuam
gjithnjë të gjalla, të freskëta të mbeten
sepse …. koha si galop i kalit vrapon
një frymë fluture
mbi petalet e luleve është jeta.

 

ΑΠΟΨΕ ΘΑ ΠΕΡΠΑΤΗΣΩ

Απόψε θα περπατήσω στην ουτοπία
παπούτσια δε θα φορώ
να γειώσω τις αυταπάτες
θα ξαπλώσω στην άμμο
με καθρέφτη τ’ ουρανού το στερέωμα
θα ρίξω παραγάδι στ’ αστέρια
κάποιος διάττοντας θα παγιδευτεί
να προλάβω μόνο να σαρκώσω την επιθυμία
στη χούφτα θα κρατώ νοσταλγία
και το φτερό χελιδονιού
που σ’ έφερε στη στράτα μου
αμάραντο στα χείλη θα κρατώ
που θε να ψιθυρίζει τ ‘όνομά σου
ο γλάρος θα ραμφίζει τη δαντέλα του αφρού
καθώς θα γράφει η θάλασσα ιστορίες
εσύ μόνο…
να μην ξεχάσεις να ποτίζεις το θαλασσολούλουδο
εκεί στην κόχη του νερού στ’ ακροθαλάσσι
και να τινάζεις τη σκόνη του χρόνου
όσα ζήσαμε
πάντα ζωντανά, φρέσκα να κρατηθούν
γιατί ….ο χρόνος σαν καλπασμός αλόγου τρέχει
μια ανάσα πεταλούδας
στα πέταλα του λουλουδιού είναι η ζωή .

 

RRËKEZA TË PAPREKURA
Përmbledhje poetike 2017

Një pamje e jetës frymëzuar plotësisht nga unë!
Nuk kërkova shumë …
Kërkova sy të kthjellët,
buzëqeshje të vërteta,
një dashuri me karakteristikat e mia
një fetë bukë të ngrohtë me gjalpë,
i fermentuar me lot dashurie
dera ime është gjithmonë e hapur,
për të papajtueshmit,
tek ëndërrimtarët që shikonin yjet
nga i njëjti kënd
E mbylla hermetikisht tek injorantët që besonin
si do t’u dorëzohesha fjalëve të bukura
që shqiptonin,
në të vërtetën sipërfaqësore që besonin
nën një mashtrim me një amballazh të bukur
do të depërtonin në brendësi
Ndoshta nuk e zbulova algoritmin e bravës
në mënyrë egoiste
Dhe pastaj?
Arrita gjer këtu!
Të pyesish se cili det më nxori …
Çfarë thesare shpëtova …
Eci mbrëmjeve dimërore
Që pikojnë essencë jetë …
Me jakë të ngritur dhe duart në xhepa për të mbajtur të korrat
E nxënë, të them në dy pëllëmbët e mia të shtërnguara …
Madje mbetet dhe pak hapësirë ​​..
Mund të hyjë edhe një përvoje tjetër….
Edhe një e vërtetë tjetër
Një e vërtetë e besueshme Të Dua!
Shëtitje në një muzgun dimëror
për të takuar një ditë të madhe.

 

ΑΝΕΓΓΕΙΧΤΑ ΡΕΙΘΡΑ-
Ποιητική συλλογή 2017

Μια θεώρηση ζωής εντελώς δικής μου έμπνευσης!
Δε ζήτησα πολλά…
Αναζήτησα καθάρια μάτια,
αληθινά χαμόγελα,
έναν έρωτα με τα δικά μου χαρακτηριστικά
μια φέτα βουτυρωμένο ζεστό ψωμί,
ζυμωμένο με δάκρυα αγάπης
η πόρτα μου πάντα ανοιχτή,
στους ασυμβίβαστους ,
στους ονειροπόλους που κοίταγαν τα αστέρια
από την ίδια γωνία
ερμητικά την έκλεισα στους ανόητους που πίστευαν
πως θα ενέδιδα στα όμορφα λόγια που κόμιζαν,
στην κατ επίφαση αλήθεια που νόμιζαν πως
κάτω από μια φενάκη όμορφου περιτυλίγματος
θα εισχωρούσαν στα ενδότερα
Ίσως εγωιστικά δεν αποκάλυψα τον αλγόριθμο της κλειδαριάς
Κι ύστερα ;
Έφτασα εδώ!
Να αναρωτιέσαι ποια θάλασσα με ξέβρασε …
Τι θησαυρούς αποταμίευσα…
Περπατάω στα χειμωνιάτικα απόβραδα
που στάζουν απόσταγμα βίου…
Το γιακά σηκωμένο και τα χέρια στις τσέπες να σφίγγω τη συγκομιδή
Χωράει σου λέω στις δυο σφιχτές μου φούχτες…
Έχει και λίγο χώρο ακόμη ..
Χωράει μιαν ακόμη εμπειρία….
Μιαν ακόμη αλήθεια
Ένα αληθινό Σ’ αγαπώ!
Περίπατος σε χειμωνιάτικο σούρουπο
προς συναπάντημα μιας Μεγάλης Μέρας

 

SI U DYND KAQ SHUMË PRANVERË

Si u dynd kaq shumë pranverë brenda meje?
si e zhvesha veten nga reja e murme
dhe e vesha me trëndafilin e purpurt
vetëm nga një duhmë e çastit?
Si m’u përflakën kështu faqet vetëm
nga vështrimi yt?
si u mbush kështu dita me aromë?
Kurse pulbardhat shoqërojnë varkën e ëndrrave
nëpër dete
dhe u hapën tejpërtej grilat e shpirtit
për udhëtime të panjohura?

 

ΠΩΣ ΧΩΡΕΣΕ ΤΟΣΗ ΑΝΟΙΞΗ

Πως χώρεσε τόση άνοιξη μέσα μου;
πως απεκδύθηκα το σκοτεινό του σύννεφου
και ντύθηκα το πορφυρό τριαντάφυλλο
μόνο σε μια ανάσα της στιγμής;
Πως μάτωσαν τα μάγουλα μόνο στο κοίταγμά σου;
πως γέμισε αρώματα η μέρα;
Πως γλάροι συνόδευαν τη βάρκα των ονείρων
στα πέλαγα
κι άνοιξαν τα παντζούρια της ψυχής στα αταξίδευτα;

 

Përktheu në gjuhën shqipe PETRO ÇERKEZI

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s