I QESHURI / Fragment i shkëputur nga libri me novela “Pianisti” të autorit Kristaq Turtulli

I QESHURI

Fragment i shkëputur nga libri me novela “Pianisti” të autorit Kristaq Turtulli

***

Në kthetrat e mallit isha i mbërthyer, prandaj dëgjova turbull zë të ngjirur:
– Harrove shokët mo, s’u flet me gojë…
Mu bë sikur zëri vinte nga fund toka. Lëviza instinktivisht kryet pjerrtas, si të shkundja diçka prej veshëve, ngaqë zëri mu duk gricës.
–Apo ke frikë të japësh ndonjë lekë për vodkë, – vazhdoi zëri i ngjirur diku prapa meje.
U tërhoqa pas me ndjesinë e pakuptuar të mbrojtjes dhe hutimit. Mbase zëri grindavec i drejtohej dikujt tjetër, paçka se mu duk i njohur. Në hapjen e vrullshme drejt botës, çdo ditë vijnë në vendlindje mërgimtarë të malluar si unë. Sa të çuditshme janë lëvizjet dhe ndryshimet e menjëhershme, aq sa duken të pabesueshme, ireale, nxitimi, zhvendosja, rrokopuja e viteve dhe kthimi me kokë të rënduar nga thinjat dhe mendimet….
– Po ky nga mbiu këtu, – ia bëri i mërzitur kushëriri dhe, më pëshpëriti: – Kusho, vitet e fundit janë shtuar paratë dhe budallenjtë. Mos kthe kokën. Bëj sikur s’ke dëgjuar.
Ndoqa këshillën e kushëririt s’ktheva kryet. Kisha vetëm një ditë që jetoja në qytetin tim të lindjes. Vij për vizitë në qytetin e lindjes pas një mungese dhjetë vjeçare. Në qytetin e të parëve të mi, të rritjes, martesës, dhe fle si muhaxhir në shtëpinë e botës. Shtëpinë ia shita zemërthyer komshiut, për pesë kacidhe, përpara se të merrja rrugën e gjatë të mërgimit. Shitja e shtëpisë ishte e vetmja zgjidhje, megjithëse mbeti pezull mali i mallit, i dertit, fryma e prindërve, gjyshërve, stërgjyshërve.
Për të më ngritur më tepër kacabunjtë, kushëriri ka qysh mbrëmë që më shastis veshët:
‘Kusho i dashur, e di sa t’u shit shtëpia që kishe në qendër të qytetit? Hë, e di sa t’u shit?’
Nuk e di, ia ktheva me mërzi.
‘Thuaj një shifër’, ngulmoi ai.
Ngrita supet me bezdi të hapur. U mata disa herë t’i thosha: pse ma ngacmon plagën që nuk është përtharë dhe akoma më dhemb, more kusho. Ajo nuk ishte thjesht shtëpi, por begati shpirtërore. I thashë më në fund: nuk e di dhe as më intereson ta di.
Kushëriri fërkoi duart dhe ngriti zërin:
‘Dëgjo: gjashtë fish të çmimit që e shite. Të lot truri kur e mendon, një kapicë me të holla’.
S’i ktheva përgjigje. Më ther në zemër të vij në qytetin tim të lindjes me të cilin më lidh një jetë e tërë dhe të fle në hotel. E di dhe, detyrohem ta pranoj: tashmë jam pemë e shkulur, me rrënjë të zbardhura në diell dhe i mbërthyer në qerthullin e nostalgjisë. Nuk mund të fashiten lehtë emocionet drithëruese të së shkuarës dhe malli i trishtë i ndryshimit.
– Tani bën sikur nuk dëgjon, pale, – më përmendi zëri i ngjirur.
– Eh ç’na polli, – pëshpëriti kushëriri dhe më porositi: – Mos kthe përgjigje, është një i roitur nga trutë. Kështu bën me të gjithë emigrantët që vijnë. U qepet si shushunjë t’u zhvatë ndonjë lek.
– Hë mo, të dhimbsen disa qindarka të qelbura për Raqkën e shkretë, – vazhdoi zëri i ngjirur por këtë herë me ngulm dhe inat.
Mbajta këmbët.
– Mos ndalo! Nuk ka kërriç më të ndyrë se ky, i shkalluar nga trutë, – ngulmoi kushëriri dhe vazhdoi duke folur me nxitim: – Një natë me borë rendi lakuriq nëpër qytet duke bërtitur: hej njerëz, zgjohuni! Ka ardhur koha të zhvisheni gollomesh si unë, të flakni tutje rrobat e pista së bashku me helmet dhe ligësitë…
Nuk ia vura veshin këmbënguljes së kushëririt, për të ikur nga sytë këmbët. Përpara meje qëndronte një fytyrë e shpërfytyruar, e enjtur e fryrë, e buçkaritur. Cepat e buzëve i kish të zbardhura si të përlyera me gjizë të ndenjur. Sy të skuqur, qafë mbledhur, ngjeshur pas shpatullave të dhjamosura. Duart i mbante të rrasura në xheken e zbardhëlluar, grisur në cepa.
– Si je Raqi Shoguri! – i fola.
– Më njohe më në fund! Siç e sheh, Raqka jam, që mos qofsha.
– Ç’thua bre Raqkë, – i thashë. Hapa krahët dhe e rroka për qafe.
Raqi u tremb, u hutua prej përqafimit tim, më vështroi me dyshim. Trupi i tij i shëndoshë u drodh, u qull dhe m’u duk sikur po dëneste.
– U çmende? – më pëshpëriti kushëriri dhe më tërhoqi me forcë prej mënge.– Njerëzit seriozë i largohen këtij, ndërsa ti, e përqafon!
Trupi i shëndoshë i Raqkës u mblodh si lëmsh, por menjëherë u ngreh, vështroi nga kushëriri me përbuzje dhe hungëriti:
– Ti je një nga ata të ligjtë. Nga ata… të pashpirtët. Ma shkatërruat, ma nxitë jetën. Më bëtë gjysmë njeri.
– Do vish të ikim,– foli zë ulët dhe me nervozizëm kushëriri, – apo do rrish me këtë të çmendur.
Fytyra e Raqkës u shtrembërua. Sytë iu skuqën, iu bënë gjak, bërtiti:
– Unë i çmendur! Hë, unë! Ju jeni të çmendur, ju, ju, ju…Të gjithë, të gjithë, të gjithë!… – Trupi i shëndoshë i Raqkës iu drodh, pastaj fytyra iu zverdh, u bë si kartë.
– Qetësohu Raqkë, qetësohu, mos bëj kështu. Nuk të tha asnjë fjalë të keqe, – u përpoqa ta zbutja atë njeri të mjerë.
– Më bëri të çmendur, më bëri budalla. Ky është mafie e keqe, – bërtiti Raqka me hakërrim dhe u përkul në gjunjë, – O Zot, jam lodhur së dëgjuar këto fjalë, më kupton? Jam dërmuar, oh..!
Raqka dhe u kthye nga unë. – E dëgjove ç’të pëgëra nxori yt kushëri nga goja? Hë, e dëgjove?…
Qeshi me të madhe gjithë histeri. Pastaj mblodhi grushtet, i shtrëngoi fort aq sa i kërcitën kockat. Vështroi kushëririn me hakërrim:
Sytë e kuq e të mufatur të Raqkës vështronin herë nga unë, herë nga kushëriri i cili i ndodhur ngushtë nxori me nxitim një monedhë metalike pesëdhjetë lekëshe dhe ia rrasi në dorë.
– Merre Raqkë! – i foli me bujari të shtirë. – Ja leku që kërkove. Shko, pi vodkë. Merre de! Shko, pi një dopio vodkë.
Raqka bëri një lëvizje të beftë prapa. Madje fshehu edhe krahët pas kurrizit.
– Jo, jo, jo… Nuk e dua paranë tënde. Lekët e tua janë të hidhura pelin, si fjalët që thua, – foli me ngut.
– Ah, tani e tepërove! Deri këtu të durova, por nuk mund të duroj më! Kujt i thua mafie ti budalla? – iu kthye me zemërim kushëriri. – Shiko se ta bëj kurrizin më të butë se barkun. Hajt qërohu!
Vështrova pjerrtas të dy, edhe pse ishte mot i kthjellët mu duk sikur kishte shumë vranësirë.
U ndjeva bosh, si një trung i lënë rastësisht në cep të rrugës dhe rrëketë e shiut po e qullnin. Pa e kuptuar futa dorën në xhep. Gishtat më zunë një kartëmonedhë. E shkula me forcë prej xhepit, gati sa nuk e grisa. Nuk i kushtova rëndësi sa ishte vlera e saj. Me ngut ia rrasa Raqit në dorë. Kushëriri zmadhoi sytë:
– Çfarë bën, e di sa lekë i dhe? – më pëshpëriti.
Ngrita supet me indiferentizëm.
– Ç’rëndësi ka, – i thashë.

Autori: Kristaq Turtulli

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s