HIROSHIMA-NAGASAKI 1945-2020 – Name List. (en inglés, griego, español)… / Poem by Susana Roberts

Poem by Susana Roberts

 

HIROSHIMA –NAGASAKI-1945-2010

Durante los primeros días del mes 6 y 9 de agosto respectivamente se conmemora el aniversario número 65 del terrible genocidio humano ocurrido en las ciudades de Hiroshima y Nagasaki. Cuando la bomba explotó en Hiroshima con su potencial de 12.5 Kilotones produjo un daño letal a 5 km con una radioactividad del 17 % y la térmica aumentó el 33%, pocos días después Nagasaki con 23 kt más de poder sobre la anterior , el 96% de la población falleció y el resto contrajo queloides, leucemias, cáncer.

HIROSHIMA-LAST SURVIVOR

Look at my age, ninety-three!
scars are plenty in my soul
screaming names, places and polluted water
thirsty to drink
no more clean water
rain of this black horizon
and my veins supporting
in each painful body
whose remain blind
at the eyes of love
in the blue sky

Scared by shades of darkness
my blood caught bad illness
and I survived to tell others
the voice of the hot spoiled Hiroshima
“Little Boy” from devil
took of many lives from souls
love without compassion
every dream, burned
every cell, burned
every tear, burned
every sigh, burned
inside my body
at the door of heaven

COPYRIGHT-SUSANA ROBERTS. 2010

 

HIROSHIMA-NAGASAKI 1945-2020
Name List. (en inglés, griego, español)…

“Little girl, ¿what is your name?
¿Your brother, your family?
¿Where are they?
Do not move
wait for me

Jitsunen never reached Koi National School
she waited on the stack in the corner
human figures gathered
bones and names after the whole day
the untired aid filled the list on the paper
scrubbed with sighs with of ashes
during the dark sky
of the night of August 7th

¿Have you eaten your rice ration?
¡Do not drink the water or look up the sky!
¡do not let devil conspiring the evening!
burned areas do not fit the list
… Just wait
don’t let they order you the worst place
you’re still alive
I promise to meet you

Susana Roberts-Argentina- July 18 -2010

 

ΟΝΟΜΑΣΤΙΚΗ ΛΙΣΤΑ

«Μικρό κορίτσι, πως ονομάζεσαι;
Του αδελφού σου, της οικογένειάς σου;
Που βρίσκονται;
Μην κινήσαι,
Περίμενέ με.»

Η Jitsunen δεν έφτασε, ποτέ στο σχολείο Koi National
Έμεινε κολλημένη στη γωνία,
Συγκεντρωμένες ανθρώπινες φιγούρες
Οστά και ονόματα μετά απο μια ολόκληρη μέρα,
Η ακάματη βοήθεια συμπλήρωσε τη λίστα στο χαρτί,
Καθάρισε τις στάχτες απο το βλέμμα
Μέσα στο σκοτεινό ουρανό
Της νύχτας της 7ης Αυγούστου.

«Έφαγες τη μερίδα του ριζιού σου;
Μην πιείς το νερό και μην κοιττάξεις στον ουρανό.
Μην αφήνεις τον σατανά να συνομωτεί τη νύχτα.
Οι καμμένες περιοχές δεν χωράνε στη λίστα
…μόνο περίμενε,
Μην τους επιτρέψεις να σου δώσουν τον χείριστο τόπο,
Είσαι ακόμη ζωντανή,
Υποσχέθηκα να σε συναντήσω.»

Της ποιήτριας απο την Αργεντινή Susana Roberts Ιούλιος 18 -2010

Translation from English into Greek language by Takis Ioannides 5 8 2010

 

Lista de Nombres

Pequeña niña,¿Cúal es tu nombre?
¿tu hermano, tu familia?
No te muevas, espera por mi

Jitsunen nunca llegó a la Ecuela Nacional Koi
Ella esperaba en la pila del rincón
Las figuras humana juntaron sus huesos
Y nombres rendidos al duro auxilio
Llenaron una lista sobre el papel
Con cenizas que fregaban los suspiros
Desde el cielo oscuro
La noche del 7 de agosto

¿Has comido tu ración de arroz?
¡No bebas el agua ni mires hacia arriba!
No dejes que conspiren demonios de la tarde
Los campos quemados no caben en la lista
…solo espera
Que no te orden el peor lugar
¡Tu sigues viva!
Prometo encontrarte.

Copyright-Susana Roberts

“Lista de Nombres”: es la lista de gente fallecida cuyos nombres se han conocido pero cuyos huesos no han llegado a casa aún. Cada año la ciudad de Hiroshima envía a cada distrito de Japón una copia para ellos.

MONUMENTI SHKRIMOR PËR SHËN ANGJELINËN GDHENDUR NGA GOLOMARJA E RE, ZENEPE LUKA / Nga: MSc. Albert HABAZAJ

MONUMENTI SHKRIMOR PËR SHËN ANGJELINËN GDHENDUR NGA GOLOMARJA E RE, ZENEPE LUKA Ndihem fatlum që jam një ligjërues në promovimin e monografisë “Angjelina Arianiti Komneni, shpirti i shenjtë i Arbërisë” të autores Zenepe Çekrezi Luka, gazetare dhe shkrimtare shqiptare. Kam … Continue reading

Mara Venuto (Itali)

Mara Venuto (Itali)

 
Mara Venuto është poete, romanciere dhe dramaturge italiane. Jeton dhe punon në Jug të Italisë. Debutimin e saj e bëri në vitin 2008 me përmbledhjen me tregime të shkurtra dhe monologje me titull Lexo mendimet e mia, e ndjekur kjo përmbledhje nga disa romane dhe vepra të shumta si autore dhe bashkautore.
Ajo ka punuar me disa gazeta, duke shkruar për lajme, sport, kulturë dhe tema shoqërore. Redaktore dhe fantaziste në Itali, ajo ka redaktuar dhe mbikëqyrur botimin e disa romaneve të njohura.
Në vitin 2016, ajo publikoi monologun teatral Monstra (finalist në Mario Fratti Award 2014, një çmim i dramës italiane i dhënë në New York).
Ka botuar dy vëllime poetike me titujt “I papërshkueshëm nga uji” dhe “Ky pluhur shpërndahet nga era” (Enti botues @ Casa Editrice & Libraria). Vëllimi “I papërshkueshëm nga uji” në vitin 2014 u vlerësua me Honourable Mention në Piero Alinari International Poetry Prize. Disa nga tregimet dhe poemat e saj kanë fituar çmime letrare kombëtare dhe ndërkombëtare dhe janë botuar në antologji të ndryshme.
Në dhjetor 2016 Monologu i saj teatral Monstra u vu në skenë me sukses nga grupi teatror Zërat e Detit. Drama të tjera të saj u vlerësuan me çmime të rëndësishme italiane dhe u vunë në skenë me sukses nga grupe teatrale. Poezitë e saj janë përkthyer dhe botuar në Poloni, Rusi, USA, në Indi etj.
 
 
NATE E ETHSHME
 
Rrëzohet në tokë prej zgripit të një humnere
butësia përvëluese në të cilën kam lindur
foleja e placentës shqyer me dorë.
 
Prej nga nuk guxon të vështrosh janë ligjet
që kanë bërë vetë njerëzit, kanë varrosur parqet,
frutat e përhapura si një batanije poshtë pemëve.
 
Nata vjen, vjen e ethshme,
askush s’e pret.
 
Lëviz një gisht, pastaj bulën e veshit,
rrënjën e errët të flokëve,
dhe gjithçka përreth vdekjes së ëndrrës,
çlirimi i rraskapitur i qarjes së parë.
 
Shpirti im shpirt kafshë e plagosur
që i përket dhe arratiset prej gjuetarëve,
rron kur armiqtë i kanë sytë të mbyllur
vdes në udhëkryq prej turmës së kalimtarëve.
 
 
 
GJUHA E QYTETIT
 
Nëpër ura fillimi ndërmend fundin,
vargu fillon atje ku mbrin,
në mes drita bie dhe
struket në prehrin e nënës.
Nuk ka rritur bij, i ka lënë në terrin e rrugës
në flakët e vatrës, më i egri prej vatrave.
Ata jetimë dashurojnë si Zoti vetë,
nuk mbajnë mend, mëshirojnë,
shkrujnë mbi pluhur gjuhën e qytetit.
 
 
***
 
Shndërrohemi në deltë lumi
në fjalë të hedhura në shtatë pika të horizonitit
peshkim i humbur ku
askush nuk dëshiron ta kërkojë.
Mban fjalë zie
goja që mundet dhe nuk di t’a thotë,
një ngjalë kujton, gjigande dhe e ngushtë
kur kalon mllefi i pashpallur mes duarve.
 
Vetëm, mbi moçal rend
një burrë, peshkon krimba të brishtë
në më të shumtën e kohës gjuan arin dhe armiqtë
duke u hedhur nëpër gropa.
 
 
 
ERA DO TË NDRYSHOJË
 
Digjemi prej shirokës
me kripë për të mbuluar gojën.
Do të ndryshojë era dhe do të flasim,
do të kemi mëshirë për tokën e largët
nën presionin e rrymave. Do të jetë e mundur
me pranu të gjitha në paretet e stomakut
një rrethak pa ringjallje dhe pa përdëllesë.
 
Do të jemi vetëm ne,
arkat më të thella të kumbimit
që jeta ndërmend, nuk do të na falë
sado që arsyet turbullojnë sytë.
Prej një gjembi, marrë kushe di se ku,
do të na therin gishtat,
një organ i huaj,
një kujtim.
 
 
 
***
 
Bie nata në rruginën e ngushtë
ku kalohet si shenjetorët
me krahët e dorëzimit në kryqin e gjoksit.
Kundërshton ndjenjën e panevojshme
poshtë zotërisë që thotë falenderim ose vdekje.
 
Zbulon jetën duke u zhvendosur nga një vend në tjetrin,
në qorrsokakun e deriçkës së fshehtë të detit.
në zbrazëtinë e kësaj që ka qënë
kur askush nuk kishte një emër,
emrin dhe kush e quan,
të pafajshëm në barkun e nënës.
 
 
 
***
 
Zëri ynë është shkruar në muret e qytetit
jehona është një hije prej uji të rrafshët
dëgjojmë të moshuarit për të na dhënë të drejtë
tek njëri tjetri shfaqet një dashuri
e padukshme që netëve lind heonj.
 
Në gjumë drita e zbehtë në ballkone
është është një projektim i flokëve të virgjër,
një zonjë braktis veten mbështetur në kripën e detit,
por askush nuk e lut.
 
Besnikë të riteve të thella nyjet e padukshme
zbresin në ezofag dhe shfaqin jetën kështu siç është,
një komplot i qëndrushëm i viteve që ikin rrufe.
 
 
 
***
 
Kërcëllitja mbi shina dhe gjuha e të gjallëve,
poshtë karrelit të ndryshkur ku nuk vlejti as udhëtimi
që bëmë.
Të vdekurit kanë frikë, janë hija e të harruarve
pushojnë atje ku nuk ndjejnë dhe nuk dëgjojnë,
hapësira e tokës është e ngushtë, si krahu i një fëmije
të mitur.
 
Ajëri që kalon ngjall besim, dhe nxehtësinë e ujit në ballë
në dimër ngrin shiroku, mundi është është një faj
mbi copat e çelikut duke na pasqyruar ashtu siç jemi.
 
 
 
***
 
Harrojmë muret e rrënuara, plagët e qytetit,
floknajën e barit që askush nuk e ka shkulur prej brimave,
dregëzat mbi mol, ujin e njelmët,
një denzifektim për të gjallët.
 
Harrojmë qiejt e vrenjtur të mbrëmjes
fenerët e udhëve këto drita të teknologjisë njerëzore,
një grusht orësh për t’u mbrojtur
prej diellit të qetë dhe mashtrues.
 
 
 
***
 
Lëkura është portreti i stinëve,
vera na harron, mbyt xhixhivallet
poshtë këmbëve lakmitare buzë detit.
Është vështirë të jesh fëmijë
të përdorësh maskë për të parë humnerën
dhe pastaj të shkridhemi siku jeni humanë.
Koha sjell jehonën e të qeshurës nga bregu
komandon duart e rreshkura prej ujit,
për të larguar me kripë luspat tona.
 
 
 
***
 
Nuk ka rrugë që të mund të më lidhi me qytetin
në rrokje që mbarojnë. Ushtrime të panevojshme
fjalët e pakta të ligështisë sime,
paftësi për të thënë atë që do të duhej,
një frymëmarrje pa gulçime. Më kujtohet
kur në agshol ktheheshim në port
vagona të salduar me çelik në trupin e nënës.
Binarët e hekurudhës i vështronim nga lart,
krahë dhe këmbë të shtrembëra,
gjymtyrët e një shpirti që shkëputen.
Vitet duhet të na bëjnë të ndjehemi të plotë,
dhe nuk ishim më ne,
ishim të tjerë.
 
 
 

Solli në shqip Dashamir Malo