Poezi nga Sadik Bejko

Poezi nga Sadik Bejko

 

Reja mbi mal

Prapa një reje mbi mal jam,
mbi mal e mbi ag
ku erërat më flakën
e ç’të bëjnë me mua nuk dinë.

Dimri ka dalë. Si kalë rend para
Prej hundësh shfryn ngrica, acar e borë,
fshatra, qytete me dhëmbë akulli i kullot,
prej jelesh shkund e shkund terror.

Nuk i ndiej gjëmat hata,
as kalin dimër, as botën e ngrirë.
Më kanë flakur në ag te reja përmbi Dajt
të mpirë.

… në hone pasmëngjesi
tek hënat rrëzohen në golle
tek diejt thyhen në errësirë
me net udhëhumbura që firaksin
si beduinët në shkretëtirë…

…me sy reje jam
fytyrë reje, gjymtyrë reje
somnambul hëne
gremisur në qiell –
në dhera mjegulle.

Errësirat në mua
marrin trup, frymojnë, grinden,
më shkulin mishrat, sytë,
më grimcojnë re më re
më hedhin prapë në rrugë.

Filxhan plot kafe
mbetur pa pirë,
Pa u ngrohur nga gishta e buzë
Filxhan në disk akulli
Dhe re që agu e josh me errësirë.

Një çelës rrotulluar ters në botë,
Një shtjellë erërash me poshtë e lart.
Një kalë dimri prej akulli
botën ha rrafsh gjer në baltë.

Eci në rrugë, punoj, flas,
ulem ndër njerëz… e gjitha rutinë.

… jam pas një kaçube reje mbi Dajt,
Re… mbase nga truri im e mbirë.

Shkurt 2014

 

I huaji në mal

Deti i rërës, gjeth i butë, si lëkurë
femre-mëndafsh, u ep në duat e tij.
U dorëzua. E hëngri rërën dhe e thau
si shtambën i eturi. Një perandori e
tërë e dystuar rëre prapa mbeti –
pas lumenjtë thahen, pyjet zbrazen,
tufat e zogjve qiellit largohen,
hënat kujisin si hiena vdekjeje.

Ishte njeriu që përshkoi shkretëtirën.
Kaq. Herë-herë një erë e thatë i ngjitet
lart gjer te sytë. E nuk sheh më.
Shokë nuk pati dhe nuk ka. As njerëz.
Tash do një kobër të bukur me helm.
Do një gjarpër të bukur. Për shok.

Në natën më të paanë, të paemër të
Pagjumësisë, pak helm Sahare do si
tespijet, si gjerdan gruaje, si shiun toka.
Shtratet e butë, ngeja vrasëse, të
pashpresuarit e mbytin më keq se një ditë
nëpër rërën pa fund e pa shteg.
Dita i bëhet jerm. Në dalldinë e braktisjes
sheh gjarpërin e bukur me helm në hoje,
hojet e ëmbla me helm.

Herë-herë kobra i bëhet femër cullake.
Kupë alabastri me vajin e shenjtë.
Ai ia derdh nga floku në thembër.
Ajo të ndritohet, të mbushullohet
bukur. Për të as hi, as sy, as emër.

 

Mauzoleu i vjetër

Çati rënë, mauzoleu i vjetër
pret dritën,
e tërheq si vetëtimën

me fosforin e eshtrave të thata
që s’epen,
s’e lëshojnë themelin.

Dhe diell, shi… rrëkëllen
me etje muresh,
dhe erën than.

I trandin, i ndritin muret,
shungullimat e bubullimave
drejt në eshtra bien të flenë.

Pa gjethe vetëtimash ngrihen
në hapa të moteve,
epen e s’shuhen, lisa në zjarr.

 

Dy gisht erë

Më ha mbrëmja, më gërryen
me kënaqësinë e ofshamave
që zhurmojnë shpellimin e atij

që bie në hon krahënderë.
Zemër, unë të puth ku mund
të të puthin dhe shumë të tjerë

po më lart, dy gisht më lart, në erë,
aty ku dëgjohet sopata tek krasit degë
që më fluturuan prej vetes në qiej,

në vend që të binin në tokë.

Midis mbrëmjes dhe sopatës-veç
puthjen, puthjen tënde të ngrohtë.

“Fytyrë e panjohur”, botim Ideart, 2005

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s