Poezi nga Sokrat Habilaj

Poezi nga Sokrat Habilaj
 
 
I KUJT ISHTE KY ATDHE
 
Thanë se Atdheun e kemi bashkë,
Dhe na treguan një lum, a një pllajë.
Një imazh reje, që tundej si erashkë,
Dhe një pirg dhè që pretë në skaj.
 
Pastaj i morën për vete, një nga një,
Të gjitha ato që kishim bashkë në letër.
Kur panë se për ne, nuk mbeti asgjë,
Thanë:-Ikni! Thyeni qafën diku tjetër!
 
Dhe ikëm larg nga Atdheu i rrëmbyer,
Se veç një pirg dheu kemi pronë atje.
Ndoshta kur të jemi nën të, sy shqyer,
Do pyesim:-I kujt pra, ishte ky Atdhe!?
 
 
 
PA KUSHTE
 
Të të dua, s’mund të jetë e njëjta gjë,
Si të duash një imazh me mish e gjak.
E pasi të kesh puthur, poret një nga një,
Të thuash se çdo dashuri e ka një cak.
 
Duhet të të dua, të të dua ty gjithçka,
Të të dua kur qan, të të dua kur qesh.
Të të dua puthjet, a ndarjet e mëdha,
A gjërat që kurrë s’do t’i marr vesh.
 
Të të dua fjalët që nuk i the asnjëherë,
Ëndrrat që pa lindur i mbulon me dhè.
Të të dua dhe lotin pa nisur të të bjerë,
Të të dua edhe për ato që ti m’i fsheh.
 
Të të dua tymin, që përhapet i lodhur,
Duke lënë buzët, nëpër llava zjarresh.
Të të dua dashuritë që s’ti kam njohur,
E brenda teje digjen, si bishta cigaresh.
 
Të të dua, pa dashur të të pyes më tutje,
Në ato që s’shoh, kam as s’kam pjesë.
Të të dua, të të dua, thjesht pa kushte,
E të mos kafshoj buzët që të zura besë.
 
 
 
FRYMO DHE PËR MUA!
 
Kjo që do të them është madhështore,
Ti mos u mërzit pse e mbajta brenda.
Fjalët e mëdha nuk janë flokë bore,
Që të rrëzohen, kur u mbushet mendja.
 
Ndoshta duhej pritur një tjetër kohë,
Kur ne të dy të mos ishim më të rinj.
Ndoshta duhej pritur që tek ty të shoh,
Puthjet e mia, kthyer në një thinjë.
 
Ndoshta duhej pritur, të tjera çudi,
Që dhe unë si ti, të flisja me heshtje,
Kur të të shihja sytë, dikur pus i zi,
Si të mitë të dukeshin, në gri vjeshte.
 
Ndoshta duhej pritur më shumë mall,
Sa asgjë pa ty, mos më hynte në punë.
Ndërsa të shikoja që zbrisje në shkallë,
Të thosha me vete:-Shihni po zbres unë!
 
Ndoshta duhej pritur, duhej pritur ca,
Që ëndrrat t’i gdhendja me germat e tua.
S’thuhen në çdo kohë, gjërat e mëdha,
Thuhet veç një herë:-Frymo dhe për mua!
 
 
 
FLAS PËR VETEN
 
Shpesh kur iki nëpër darka e pritje,
Ku ndrijnë gotat, shandanët, gratë.
E lë vetëm nënën, ulur në karrige,
Si tufë reshë me një kollë të thatë.
 
Sa herë unë iki larg, në ca dashuri,
Që kockën po ma bëjnë të mishtë.
Druhem se një imazh, thuajse gri,
Mes dekolteve do ishte aq i trishtë.
 
E ndërsa e kthej dhe ndonjë gotë,
Poet bëhem, a ndoshta dhe murg.
Një varg të vjetër, përtyp si idiot:
-Më mirë të kish lindur një trung.
 
Sonte po ndihem, mbytur në malle,
A lot që aty brenda askush s’i njeh.
Të tjerët, më keq harbojnë në valle,
Gotat trokasin:- Po qan se u deh!
 
As nuk u deha, as pija u bë shtysë,
Kam një tjetër shkak të jem me faj.
Që tavolinën se kthej dot përmbys,
Deri sa s’shoh nënën në krye të saj.
 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s