Poezi nga Teuta Dhima

Poezi nga Teuta Dhima
 
 
LULET E NËNËS
 
Nenë, në dritaren tënde lulet janë tharë.
Kercelli i gjelbërt i tyre,
t’u bë bastun pleqërie.
Rrezet mëngjesore nuk të hijeshojnë më fytyrën si atëherë, kur me padurim më prisje.
Ato, në floknajën e argjendtë, të bëhen kurorë mbi shtrat.
U ngadalësuan hapat e tu nënë.
U shtuan trokitjet e mia në derë.
U ngadalësuan aq shumë, sa nuk i dëgjoj më.
Nënë!
Tani, në portën e qiellit nuk trokas dot,
por e di që kur të vi, e para do të më presësh.
 
 
 
THIRRE MUZËN!
 
Thirre muzën!
Ftoje në gosti idesh dhe ulu përballë saj.
Thirre, thirre fort derisa erërat t’ia çojnë pranë zërin tënd.
Bëje shoqe muzën!
Ajo do të ta freskojë shpirtin
si shiu i verës tokën e djerrë.
Vallëzo me të!
Këndoni bashkë këngët e dashurisë.
Mbështillu me krahët e saj dhe lere erën të fryjë, në hapësirën që lë një përqafim.
Thirre, mos ngurro dhe do të shohësh se ç’shkëlqim do të marrin sytë.
Thirre, e do të lumturohesh.
E shumë të tjerë do lumturosh
me perlat, që guacka e shpirtit rrit në shoqërinë e saj.
 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s