MARİSA RUSSO (Argentina –ABŞ) / Translated into Azerbaijani : Mesme Ismayilova Aliyulla qizi

 
MARİSA RUSSO (Argentina –ABŞ)
 
Marisa Russo, 1969-cu ildə Argentinanın Buenos Ayres şəhərində anadan olub. Şair, 1986-cı ildən etibarən ABŞ-da yaşayır , inversitetdə dossent və mədəniyyət sahəsi üzrə məsləhətçi vəzifələrində çalışır. New York City Universitetinin Hunter Kollecində İspan və Latın Amerikası Ədəbiyyatı üzrə bakalavr və magistr dərəcələri üzrə təhsil alıb. Kosta Rikadaki La Salle Universitetində pedaqoji təhsildə xüsusi əlaqələr ixtisası üzrə doktorantdır. 2015-ci ildə Kosta Rikada Turrialba Ədəbiyyatı mədəni hərəkatının təşkilatçısı olub. 2017-ci ildə Kosta Rikada I Amerika Zirvəsi və Amerika Grito de Mujer Festivalı, 2018–ci ildə yenə Kosta Rikada Sede Turrialba Festivalının aparıcı rəhbəri olub. Hal-hazırda Hunter Kollecinin (CUNY) Romantik Dillər Bölməsində dossent və Hunter Kollecindəki Rizoma Literario NYC La Ədəbiyyatı Akademiyası nəzdində qrup məsləhətçisidir. Nueva York Poeziya Mətbuatının qurucusu və direktoru, Nueva York Poeziya İcmalı Təşkilatının həmtəsisçisi və baş redaktorudur. ” Parkların Dili” şeiri onun ilk nəşridir .2019 -cu ildə Beynəlxalq Latın Amerikası Kitabları Mükafatçısı olub. 2020 – ci ildə Lime – Lee layihəsi vasitəsilə Bahar Şairləri Festivalında ” Bağ salxımları” adlı əsəri çap olunmuşdur.
 
 
MARİSA RUSSO ( Argentina – USA )
 
Marisa Russo was born in Buenos Aires, Argentina, in 1969. Poet, cultural consultant and university professor living in USA since 1986.
She studied a Master and Bachelor’s in Spanish and Latin American Literature in Hunter College of the City University of New York. She is a doctoral candidate in education with emphasis in pedagogic mediation in the Universidad de La Salle, Costa Rica.
She founded the cultural movement Turrialba Literaria in Costa Rica in 2015. Coordinated the I Summit de Voces de América Latina in Costa Rica, 2017, and the Festival Internacional Grito de Mujer, Sede Turrialba, Costa Rica, 2018.
Currently, she is Adjunct Professor of the Romance Languages Department, Hunter College (CUNY) and consultant of the group Rizoma Literario NYC of the La Academia Literaria, Hunter College.
Founder and Director of Nueva York Poetry Press, Co-founder and Editor-in-Chief of the magazine Nueva York Poetry Review.
The book The Language of the Parks is her first poetry publication – Honorable Mention International Latino Books Award 2019. Jardines colgantes has been published by the project Lima Lee – Festival Primavera Poética 2020.
 
 
 
Musiqiçinin fəryadı
 
Murray Hilldən ayrılır
 
Musiqiçilərin zəbt etdiyi,
bağdakı skamyalar…
gitaranın həzin səsiylə ümüdsiz əsən meh…
ruhun dincəldiyi musiqi məclisləri…
bu sədaya uymayan təbil səsləri…
Vətən həsrətli Argentina qavulu ,
Məndən cox dodqlarına toxunan…
Neydən süzülən kədər…
Addım səslərinə ehtiyacı olan skamyalar…
Bu boşluğun mənə göstərdiyi yazı :
” yer tutulub “
Sənin mizrabların sədlər çəkdikcə,
Əhlimlə köçərəm başqa gülüstana mən.
 
 
 
DIATRIBE AGAINST A MUSICIAN
 
She Leaves Murray Hill
 
All the benches in this park
are taken by your band:
a guitar that fills the air with despair,
congas that you loosen up religiously,
a drum box that doesn’t follow the rhythm,
an Argentine bombo that yearns for its homeland,
a keyboard that dreams of your caress,
a panpipe hung in sorrows,
and a pan flute that kisses you more than I.
 
The benches in this park demand your steps.
The one I find empty shows me a sign that reads:
“Occupied.”
 
While your quena draws borders, the charango settles.
 
I migrate to another park
with my bandoneon.
 
 
 
Midtaundan ayrılır…
 
Qovulları səsləndir , küləkləri yararaq…
Bir daha simləri səsləndirən barmaqları …gitara gözləməyəcək.
Perunun boş qavulları , görəcək boşlugunu…
Argentina təbilləri ancaq…
mənim dilimdə danışacaq…
 
Öpüşlərə qərq edər,yenə fleyta məni…
Sənin mizrabların dünyasını qurduqca ,
Qərarımı tutaram …mən əhlimlə burda…
 
 
 
He Leaves Midtown
 
Take down your winds and move your drums.
 
The guitar will no longer wait for your fingers to bleed,
the Peruvian drum box will understand your emptiness.
 
The Argentine bombo
will only speak my language.
 
Continue kissing the pan flute.
 
While the quena builds a world,
here I settle my bandoneon.
 
 
 
Nənəmin pənahgahı…..
 
Estelanın pərdə tək sarmaşıqlı verandası,
Buenos Ayresdə ,on ikinci mərtəbədəki pənahgah…
Dostu Sabato ilə,danışır baş-başa dostcasına…
Bir gün paltar tikərkən, ayaqlığı basaraq…
Etiraf etdi Borgesə olan nifrətini…
Köksümdə olan qəm yükünü ona demədim,
Özümü sevgilisin gizlədən biri hiss etdim,
Həmdəm olmadı nənəm mənə hec vaxt,
Nə Borgesin,nə də Sobatonun fərqindəydi o,
Gizli zövqlə hekayesindən zövq alaraq,
Öz-özümə deyirdim, hətta dua edirdim:
” Əminəm bir gün qonaram sarmaşıqlara…”
İlin fevral ayi… Borges və mən…
aramızda nənəmin ağ əlləri …
 
 
 
GRANDMOTHER’S HANGING GARDENS
 
Estela’s patio was a stage of ivy curtains. From that refuge on the twelfth floor in Buenos Aires, she chatted, between mate and mate, with Sabato.
One day, while pedaling the sewing machine, she confessed she detested Borges. I didn’t tell her. I had Fictions in the bottom of my backpack. I felt like one who hides a boyfriend.
Grandmother never drank mate, she didn’t read Borges either nor she knew Sabato.
I enjoy with hidden delight her tales. I say to myself almost praying: “I hope one day, to climb its vines”.
This February, between Borges and I, are grandmother’s white hands.
 
 
 
Nahui Ollin
 
Çapultəpək meşəsi bilirdi ki ,
Nahuinin xəyalıydı, tək bir gecə Carmen olsun…
Üz tutb qayıqla Libasona,
bir daha qayıtmadı geri bu Meksikalı…
Nahui meyxanəyə gedib, şərab icməyin,
otağa qalxıb onun olmağın həsrətindəydi…
meylini salıb pişiyə,
gecələr axan gözləriylə
qucaqlardı özünü…
 
 
 
NAHUI OLLIN
 
Chapultepec forest knows Nahui wishes to be, just for one night, Carmen once again. This Mexican has boarded a boat to Lisbon and has not come back. Nahui yearns going into a saloon, meet a man, drink a tequila, go to his hotel, get naked.
Nahui, however, holds cats, nocturnal embraces, peculiar glancing eyes. The oil paintings are not enough to hold a glass, to undo her bodice.
 
 
 
Marlene Ditriks
 
Gəncliyindən yazardı : ” İmkan verməzdi öpüşə qərq olmağa…”
Univers Studiyasını keçir..
ag tufli… papaq…siqar dödağında, gözəl ayaqlar
Səthi düz olan daş parcası tək…qamətilə Tierqartendən keçir
Xəyanəti gozlətmədən …siqaret külünü səpə -səpə,
Marlin əliylə yığır…üzünə səpir…
Acıq aydın görünür,hətta pərdə arxasından da ,
Adolfdan başqa hamı ilə könül əyləndirir…
İkinci dünya müharibəsinin səbəkarı tək…hamı ilə siqar çəkir…
 
 
 
MARLENE DIETRICH
 
“I cannot stop letting myself be kissed easily”, writes in her journals from youth.
Lola Lola crosses Tiergarten like a comet of slender legs. She crosses the Universum Film studio with white shoes, beret and cigar. She lets the ashes drop without concealing infidelities. Marlene gathers them and powders her face.
Behind the curtains it is well known that she sleeps with everybody, except with Adolph. She smokes those who say she is to blame for World War Two.
 
 
 

Translated into Azerbaijani : Mesme Ismayilova Aliyulla qizi

Doktor  Philosophy on Philology

Azerbaijan State Pedagogical University.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s