Nëpër mesbotë / Poezi nga Flutura Açka

 
Poezi nga Flutura Açka
 
 
Nëpër mesbotë
 
Po shkoj diku, për te
parajsa, ku do t’takohem
me mungesën, s’e di se si se ku
qielli shtyhet t’më bëjë vend, t’shoh
shenjat, e udhë mos humb
asseku, e pres jermin
t’më gatuajë befasitë, dhe pse e di
se kurrë nuk u shpik zemreku
i orës së kohës, bekimi
që t’na kthejë në dikur. Ja
një qenie bri meje m’kqyr, e po
ma vizaton portretin me shikim, shenjon
thonjtë e nxirë nga malli, e trupimin
e t’bardhit shtegtim. S’jam
Demetra, i flet heshtja ime, as
dheun s’e shkretoj me tërbim, nuk
lutem të jeni kori i pikëllimit tim, jam
njerëzore, aq
e përkohshme, sa
naive, e
mekun heshtjes qenie iluzore. Në m’pyet
ç’po kërkoj eterit, e di
shenjëhijen e Tij kam marrë, tek
e shkërbej me ngulm, të jem Ai
është tani i vetmi mundim, ndaj
ngadalë, ah sa bukur, po
i vesh retë e sheshta, si
tunikë parajsore e Tij, dhe zbres
në shkallaren e mesbotës, të shkallmoj
tonat, t’egrat kufij.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s