Cara! (E dashur!) – Poesia di Agron Shele / Traduzione italiana a cura di Juljana Mehmeti

 
Poesia di Agron Shele
 
 
Cara !
 
Cara
il cielo autunnale oggi è tutto purpureo
migliaia di foglie e uccelli che distendono le ali
e migrano
in altri spazi
forse su altre sfumature di laghi
tra i precipizi dove i nostri sogni si sono abissati
uno spirito errante, vaga nell’eremo
dove le onde dei capelli si alzano in una tempesta
faccendo crollare del tutto il fascino
lasciato ostaggio della tristezza,
che in te resta
dentro quegli occhi innocenti.
 
Cara
Io sono rimasto lì
sulla superficie di un tavolo
con la stessa sfumatura cromatica di una foglia gialla,
nel giallo dei libri che risvegliano altri personaggi
forse * Maslova”
o i passi di quella ragazzina persi nel Danubio
senza disturbare i gigli bianchi
sotto il sudario che si scioglieva con l’ombra notturna
così nella pace totale di una Luna accecata e di una bellezza che da millenni dentro di sé arde.
 
Cara
oggi è il tempo dei sussurri che questa stagione porta
nei trambusti che fervono nel petto
e che ti guardano sempre cosi come si guarda una Dea
che ha donato così tanto all’anima,
a me lasciami qui dove sono
da quelle parti dove gli uccelli ritorneranno in primavera
allora i capelli-vento avvolgeranno tutto l’amore
come la nostalgia e il fuoco
come l’anima e il dolore
come il comovente desiderio
che resta un segno indelebile e mi bacia sempre.
 
Cara
Itaca rimane sempre più lontana
e io quella riva la devo trovare
passando tra le ninfee che ogni volta tormentano il cuore
e quando arriverò, se mai quell’isola riuscirò a toccare,
allora le vele bianche si alzeranno sù,
farò tornare di nuovo il cinguettio degli uccelli
e nella tua anima abbatterò ogni autunno.
 
“* a me lasciami qua dove sono – Naim Frashëri”
 
 
 
E dashur
 
E dashur
qielli vjeshtës sot është i tëri farfurimë
mijëra gjethe dhe zogj që terin krahët për emigrim
në vise të tjera
ndoshta të tjera kthjellime liqenesh
atje përmes honeve ku janë gremisur ëndrrat tona
dhe një shpirt endacak,
bredh eremisë
ku dallgët flokë ngrihen në stuhi
shembin fare dhe sharmin lenë peng të një trishtimi
që ngelet tek ty
të pafajshmit sy.
 
E dashur
unë kam ngelur aty
tek syprina e një tavoline që ka për këndvështrim të njëjtën ngjyrë
të verdhën e gjethes,
të verdhën e librave që zgjojnë personazhe të tjerë
ndoshta *Masllovën
ose çapat e asaj vogëlushe që humbën në Danub
pa trazuar zambakët e bardhë
nën qefinin që u tret me hijen natë
ashtu në paqe të plotë
të një Hëne në verbëri
dhe një bukurie që për mijëra vjet e zhurit.
 
E dashur
sot është koha e fëshfërimave që sjell kjo stinë
trazimeve që vlojnë në gji
e ty të shikojnë përherë si një perëndeshë
që shpirtit i fale aq madhështi,
ndërsa mua më le këtu tek jam mua
viseve ku zogjtë do kthehen prapë në Pranverë
dhe atëherë flokët erë
do pushtojnë tërë dashurinë
si mall dhe zjarr
si dhembje dhe shpirt
si mallëngjim i asaj dëshire
që mbetet gjurmë e jetës dhe përherë më puth.
 
E dashur
Itaka ngelet përherë e më larg
dhe më duhet ta gjej atë breg
kaluar përmes nimfave që çdo çast zemrën turbullojnë
dhe kur të arrij,
nëse do e prek atë ishull
atëherë velat e bardha do ngrihen
cicërimën e zogjve do e rikthej sërish pas
e në shpirtin tënd do shemb çdo vjeshtë.
 
“*më lër këtu tek jam mua – Naim Frashëri”
 
 

Traduzione italiana a cura di Juljana Mehmeti

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s