GURËT / Poezi nga Sadik Bejko

 
 
Poezi nga Sadik Bejko
 
 
GURËT
 
Plot me gurë është vendi im,
majëmalet me pak borë,
ullinjtë e hershëm në breg të detit,
në mishin e njomë
thellë-thellë toka mban gurët.
 
Atje në fëmininë time gratë rrobezeza ruanin
Nën shami kujtimet e atyre që mori lufta,
rritnin jetimë
që nesër një luftë mund t’i donte prapë.
Nuk ka pirë cigare e alkool hidhërimi në tokën time,
hapte guva në gurët e ftohtë hidhërimi,
mprehej në shkrepat me thepa kthyer erës.
 
Vendi im në mishin e butë të tokës,
në rrënjë i mban gurët.
Gratë kurrë nuk pinin cigare e alkool.
Gurët, plumbat, sëpatat … u ngulën
Në mishin e saj.
Ao, e verbër ndaj tyre,
siç fyelli verbohet para se të nisë kënga,
si i verbohen vajzat thirrjes për t’u bërë nëna,
si gurët verbuar ngulen vetëm në tokë
ajo gruaja, grate u lidhën me burrin…
Burrat që kur plakeshin merrnin fytyrën e gurëzuar të rrafshnatës
me bimësinë e rrallë rrudhosur
nga erërat që fryjnë nga deti.
 
Guri mori
natën, dimrin, vetminë e ngriu në përqafim,
në fytyrën e njerëzve të mi,
peshë që i rëndoi deri në gjak,
deri në mish tokës sime të bukur…
 
Gurët si kuajt netëve nga vatha, u ikin maleve,
ua zbrazin hambaret,
marrin detet,
kyçin rrezen e diellit, krahun e pëllumbit,
një vetull qielli midis dy shpateve…
në varreza i rekrutojnë sot guroret,
në diga hidrocentrali,
nën tabane
autostardave.
 
Shkëputur nga vëllimi poetik” rrënjët”

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s