MAHNITJA / Poezi nga Odise Kote

 
Poezi nga Odise Kote
 
 
MAHNITJA
 
Ç’magji qiellore që shkrep veç një herë,
unike, eros – trazim, përplasje, kryqëzim.
Peripeci limfe, bisk që heshtas çel gjeth’,
fletë të pashkruara, ëndrra dhe zgjim.
 
Godet si rrufe shpështjellimin topitës,
kthjell dritë, fuqi drite të agut freski.
Lodhur prej fundit të fundit drobitës,
durim për udhëtarin, gjakprishurit urti.
 
Papritur i fik gjithë zjarrthet rutinës,
pas shpine, visdjegur sa shumë që mbeten.
Manushaqe që mbin shkrepit, greminës,
sy për të mprehtin, fillestarit detet.
 
Rrëzuar, rrëmbyer pas vrullit heshtak,
shqisën e mprehtë ç’mi dhuron rioshit.
Skutën e fshehtë të ndrisë pak e pak,
mospajtues, ky zë që vjen nga jashtë korit.
 
Ç’hollake fillndritur shkrep brenda ndjenjës,
puth fijet e barit, fërgëllimën e pemës…

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s