Poezi nga Nikolle Loka

 
Poezi nga Nikolle Loka
 
 
Hallka, hallka, hallka!…
 
Hallka, hallka, hallka,
sa të terren sytë,
të drunjta, të gurta, të zjarrta,
të ëmbla, të idhta, të tharta…
Çfarë s’ta solli dita,
fati yt,
mos prit ta sjellë nata,
mos prit as nga qiejt,
kur ndër akullnaja
në shtigje të udhëve të gjata,
brenda muresh të larta,
bjerret shpirti yt.
 
Hallka, hallka, hallka,
në tri pranga të arta,
në tri pranga të ajrta…
 
 
Shëmben idhuj
 
Shëmben idhuj pa krena,
mbi tempuj,
rrënohen muguj!
Rrëzohen mure nga brenda,
ndër dyer
fluturojnë copa gurësh.
Horizont pylli i mbrëmjes,
s’duken drurët.
Nëpër muzg të kthjellet mendja,
s’mbin grurë, ku rritet egjra,
ndihemi unët.
 
 
Ma mirë laj duert!
 
U shemb nji mur nga themelet
mos thuej!
U shemb trau i nji kulle,
u shkim nji za,
laj duert!
 
S’asht kohë me qa,
por aty nuk ishim na
mos thuej!
E nëse jena në t’huejt,
çka kem me ba,
mos truj,
nuk rregullon gja!
 
Askand s’e ban me turp,
e pra mos u sill si kalama,
që s’di çka thuhet,
mos shuj,
ma mirë laj duert!
 
Ma mirë laj duert,
se vjen nji ditë
e shihen gjurmët.
 
 
Çadra
 
Çadra ngjan si një maskë e domosdoshme,
një maskë që blihet lirë në treg,
ta mbulon fytyrën dhe ta zbulon dorën,
shiun ta lëshon me pikatore,
dhe gjithë ajo lakuriqësi e bjerrje mjegulle,
me ujin përfundon në det…
 
Por ti mos e thuaj se nuk blihen ura,
se nuk thahen qiejt!
Mjegulla nuk gjuhet me gurë nëpër pasqyra,
as kur çadra të prishet,
dhe kur vranët të rri fytyra.
Kërko pra në njëmijë e një arsye,
në njëmijë e një mënyra,
një pergjigje të vetme!
 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s