Poezi nga Hana Xhihani

 
Poezi nga Hana Xhihani
 
 
U ÇAPITA
 
U çapita dhe unë me fytyrë dhimbje,
duke udhëtuar me një varkë të vjetër,
të grisja kohën që ikte e s’vinte,
orët e bardha të hidhja mbi letër!
 
U çapita dhe unë si të tjerë më tutje,
të gjeja një çakmak në rrugë,
të ndizja qirinj në mbrëmje plot lutje,
për një engjëll që kurrë s’u duk !
 
U çapita dhe unë në këtë jetë cigane,
fletët e reve të grisja mbi qiell,
këpucët shtrënguar këmbët m’i vranë,
ecja, ecja, për një rrugë me diell !
 
U çapita dhe unë me një shpresë,
enigmatike, me një shpirt mërguar,
jo, është herët në mendime të vdes,
mbi fletë jete ende pa numëruar!
 
 
***
 
Qielli m’u bë këngë në buzë,
Dielli plot rreze më i miri shok,
Yjet, hëna më e bukura muzë,
Galaktika grackë më ngriti fort!
 
 
***
 
S’do të lodhem duke vargëzuar
dashurinë e ëmbël për Ty.
S’do të mposhtem, e ke kuptuar,
se shpirti im në tëndin rri.
 
 
***
 
Nuk di si t’ pikturoj në ngjyra,
nuk di si t’ vizatoj në skicë,
mes qindra-mijëra … fytyrash,
ty të mbaj mbi flokë si karficë!
 
 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s