Poems by Iliriana Sulkuqi / Translated into English by Mira Çela

 
Poems by Iliriana Sulkuqi
 
 
don’t love me, my country…!
 
Escaping from you in a hurry blaming you for this …
And never till today ,
learnt I the meaning of this escaping… neither why I still love you
till to the weakness…
 
Don’t love me my home town , don’t love me ! How come I forgot your stony way,
where to grew up,
you use to drop me down
every single day …?
How come to dry
the buds of my childhood dreams, running in eye closed and never got I lost .?
 
Don’t love me my father’s little house , don’t love me !
But don’t forget,
I was driving mad
that DAY ,
when your basis
got destroyed ,
 
I was “flying ” over
to the sky of nothing …
 
Escaped.., but where?
To who of my unaddressed children ,
to both of globe’s halves …? Where ? At where ?
Whom of them should I cover up, during the frost night ?
To who should I give
my soul’s milk,
to fill him up
with mother’s blessings…?
 
Don’t love me,
even you, unpowered government, don’t love me !
For you I don’t care,
for you nothing to me
is in pain
-kurrë ,mai ,pote,́ never…! In all the change colours
of your poltroons,
I feel guilty to myself… Don’t love me !
In my mind, off I ripped all the honourings
you gave to me,
beyond to go,
peaceful and free …!
Maybe tomorrow my hand stops writing… But in the envelope
my own will stay closing
: Don’t love me !
Keep me in the forgetfulness,
my Cuntry memoryless !
 
 
Mos më duaj vendi im…
 
Të ika kuturu, vendi im,
sikur të ma kishe fajin ti…
Ende nuk e kam mësuar
kuptimin e arratisë prej teje,
as pse ende të dua
gjer në përgjërim.
 
Mos më duaj qyteti im,
mos më duaj!
Si ta harrova kalldrëmin,
ku, për t‟më rritur
më rrëzoje ditë e për çdo vit…?
Si m’u thanë bulëzimet e ëndrrave fëminore, ku sumbyllur vrapoja
dhe nuk humbisja askund…?
Mos më duaj shtëpizë e tim ati,
mos më duaj!
Në DITËN që t’u prishën themelet
ndërtuar prej eshtre,
unë “fluturoja”
mbi rè të asgjëje…
Ika. Po ku?
Te cili nga fëmijët
pa adresë në dy gjysmat e globit…?
 
Ku? Për ku?
Cilin më duhej ta mbuloja
kur ta ngrinte nata?
Urinë e cilit do të ushqeja
me qumështin e shpirtit
me bekime nga nëna…
Mos më duaj,
as ti shteti im i papushtetshëm,
mos më duaj!
Për ty, s’më dhemb
asnjë molekulë prej dhimbjeje
-kurrë, mai, potè, never…
Në të gjitha ndërrimet
e ngjyrave të kolltuqeve të tua
më bërë bashkëfajtore me veten…
Mos më duaj!
T’i kam grisur e djegur me mendje
të gjitha gradat, medaljet, çmimet
dhe titujt e tu,
para se të shkoj e paqtë në botën tjetër…
Mbase nesër, dora ime
mund të mos shkruaj më…,
por në zarfin e (pa)hapur
të kam lënë një amanet:
Mos më duaj!
Më ruaj në Harresë,
Vendi im,
Pa kujtesë.
 
 
 
” The golden waist coat / Hanging on the nail /
Sell it out efendi please /
We are struggling from the debt. ” )
 
Myzyriane
Going far from you
my home town,
with mind,
I threw on my shoulders a smoked mantel,
and colours without colour of the scares, to the faces of the poltroons servants, which disappeared of my eyes …
… During my fly
up there, where
don’t have even air,
neither signals to call “heeelp “,
I will throw them …
There where don’t have noiser,
where God nearer be feel,
listening your word as in the ear …
In my prayer for You – the prayer itself is trembling up, as loves when be born from Love …
My Pergamened home town,
Die,
only the “Golden Waist coat ” don’t sell, at any praise.
 
 
“…Jeleku prej ari/
varë m’u ke gozhda,/
Shite efendi, të keqen/
se na myti borxha…” – myzyriane)
…Duke ikur prej teje, Qyteti im,
me mendje,
hodha krahëve
një mantel prej smogu
dhe ngjyrat pa ngjyrë
të frikërave në fytyrat
e shërbëtorëve të kolltuqeve
që m’u fshehën nga sytë…
Gjatë fluturimit tim,
në lartësinë,
ku s’ka ajër,
as sinjale për “ndiiiiihmë”- do t’i hedh…
Atje, ku nuk ka zhurmues
dhe Zotin më pranë e ndjen
dhe Fjalën ta dëgjon
si në vesh…
Në lutjen time për Ty –
vetë Lutja Drithërohet, si dashuritë,
kur linden nga Dashuri…
Qyteti im i Pergamentë –
Vdis, Vetëm “Jelekun prej ari”, mos e shit, me asnjë çmim!
 
 
 
ELBASAAAN –
 
My last breath without grave
– under the motive of old song of my city b: “How much I love you , oh , to bury you…!
Lace my verses
with the scarfs of Suli’s girls
at the fourth finger,
where the love’s ring
arounded their souls
through the abyss,
to keep safe their Virginities
from the wilde enemy …
Elbasan
lace my verses,
with the same desire,
leaf by leaf of the Plain,
where the lines
as the destiny’s of hand’s palm
vein by vein through the heart
feed the History –
to say that I have root, with every plain, every dove, every open door
that be opened for the world, by you
My City .
 
Lace my verses Elbasan. Tie them
even burnt
from longing pain of you… Tie them,
as I tied my soul with you,
as my sleep I done Awaking,
As I tied my roots with You,
as I tied my childhood’s yarns
and my girlhood I left there …,
as I choose
my first offspring
to give birth to you ,
and all my memories,
all my dream’s subject – YOU MY ELBASAN .
Lace my verses, Elbasan,
even burnt from longing pain of You… or else,
I will burn everything for,
that in my DEATH hour to be There.
ELBASAN, my free Grave – hang out on a Plain leaf, without been “watched”, with longing pain.
 
 
 ELBASAAAN –
 
Fryma ime e fundit pa varr
-sipas motivit të këngës së qytetit tim: ”Sa të du moj, t’shtifsha n’dhè…”-
Lidhmi vargjet
me shamitë e vajzave të Sulit në gishtin e katërt,
ku unaza e dashurisë
rrethoi shpirtin e tyre
drejt greminës,
të mos ia preknin armiqtë Virgjërinë…
Elbasan,
lidhmi vargjet,
me apo pa dëshirë,
gjethe më gjethe të Rrapit,
ku vijëzat si në fatin e pëllëmbës së dorës damarë – damarë drejt zemrës
ushqejnë Historinë –
se kam lidhje të ngushtë me çdo rrap,
me çdo kumuri,
me çdo portë që hapet e hapet për botën prej teje,
Qyteti im.
 
Lidhmi vargjet, Elbasan,
lidhmi, qoftë edhe të djegura
nga prushi i dhimbjes për ty…
Lidhmi,
siç lidha me ty shpirtin tim,
siç gjumin e pafjetur e bëra Zgjim,
siç lidha prejardhjen time me TY,
siç lidha me fijëza pengu fëmijërinë
dhe vajzërinë ta lashë aty…;
siç zgjodha ta lindja fëmijën e parë
dhe të gjitha kujtimet
me kryefjalë të ëndrrave – ty, Elbasani im.
 
Lidhmi vargjet, Elbasan,
lidhmi,
qoftë edhe të djegura
nga prushi i dhimbjes për Ty…
Ndryshe, do të djeg gjithçka, vetëm që vdekja të më gjejë Aty.
Elbasan,
Varri im falas –
i varur te një gjethe Rrapi,
pa “u përgjuar” me dhimbje prej malli.
 
 
 
 
***
 
Please Shkumbin,
wash in your waters
my Goodbye sin,
as you wash every daybreak
the sin of the Girl’s Mountain legend… Hide my words,
calm my sigh
up to your Delta,
there where the waters join the sea, and the sea join
the frozen Oceans
getting smaller from longings pain….
 
From the Atlantic coast
of the far Continent,
will arrive there some water looks like spumy little wave who looks at me in
straight way
I swear
on light of God,
there,
I will recognise my Tear, that flowed on your waters, and you sent it back to me, my dear river Shkumbin.
 
 
***
 
(…Loti im i ka ca teka… Shkon aty ku i pëlqeka…)
Lama në ujërat e tu …
mëkatin e Lamtumirës, Shkumbin,
siç lan për çdo agim mëkatin prej legjende të Malit të Vashës…
Fshihmi fjalët,
zbutmi psherëtimat
gjer në derdhjen tënde,
ku bashkohen ujërat me detet
dhe detet me Oqeanet e ngrira prej mallit të tkurrur nga dhimbja…
 
Nga buzë Atlantiku i Kontintentit të largët,
në mbërrittë një grusht ujë
si valëz perçeshkumë
që më sheh drejt në sy –
Të betohem,
për dritën e Zotit,
brenda saj do ta njoh LOTIN tim
që rrodhi mbi ujërat e tu
dhe TI ma risjell përsëri, Shkumbini im.
 
 
 

 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s