Mitko Gogov (Maqedonia e Veriut) / Përktheu në italisht dhe shqip Juljana Mehmeti

 
Mitko Gogov è nato l’11 novembre 1983 a Skopje, Macedonia. Scrive poesie, racconti, saggi e articoli di riviste. Lui scrive anche haiku, senryu, renga e li pubblica sul microblogging rete twitter. I suoi lavori sono stati tradotti e pubblicati in numerose antologie, libri di poesia e riviste d’arte e letteratura in India, Pakistan, Filippine, Cina, Taiwan, Egitto, USA, Argentina, Russia, Spagna, Italia, Repubblica Ceca, Romania, Germania, Israele, Messico, Serbia, Croazia, Albania, Kosovo, Grecia, Bulgaria … È autore di due libri: Ice-cold Water, 2011 e Hidden Scripture, 2019 pubblicato dalla casa editrice Antolog. Ha vinto diversi premi e riconoscimenti tra cui: “Enhalon” presentato dalla Struga Serate di poesia; Premio “Angelo La Vecchia” in Sicilia, Italia; Premi al “Poetic Literary Sparks”; “Poetry Slam” a Prilep; “Struga Waves” a Struga e tanti altri. È presidente dell’associazione per lo sviluppo culturale e tutela del patrimonio culturale “Context – Strumuca,”; Un organizzatore dell’evento globale di poesia “100 Thousand Poets for Change” per la Macedonia negli ultimi 10 anni; Un rappresentante dell’Unione Mondiale dei Poeti e della Scuola di poesia – Delegazione macedone; Uno dei fondatori di Premi “Antevo Slovo” e “Antevo Pero”; Editore di strumicaonline. mk e reper.net.mk. È un artista concettuale e ha avuto diverse mostre, installazioni, performance, scenografie e progetti multimediali in Norvegia, Francia, Italia, Serbia, Macedonia, Bulgaria … Organizza eventi culturali e artistici, collabora con festival giovanili, artistici, cinematografici e teatrali. È un blogger, sempre aperto alla comunicazione
 
 
PASSAGGIO NASCOSTO
 
camminare oltre gli ostacoli,
guardarsi sui ponti,
lasciare la tua ombra nelle acque,
spargere semi oltre le apparenze,
soffrire i sorsi amari,
presiedere con il tuo stesso sogno,
la tua poesia è il tuo coraggio,
no, non è insonnia.
 
 
IL DRAGO E LA LUCE
 
I vecchi draghi passano
nascono nuove stelle.
Le anime lievitano
tra i suoni dell’eternità.
All’interno dei nostri corpi
si nasconde un universo
pronto a regalare luce
con la vita.
Attimi di tranquillità si riversano silenziosamente,
le fonti si riempiono di nuovi sogni.
Nuovi orizzonti spuntano nella mente,
la polvere cristallina delle ali
gioca con l’umanità.
 
 
LA GRANDE IMMAGINE, LA FINESTRA E UN AUTOBUS CHE sobbalza
 
Stiamo volando come le colombe
in una stazione ferroviaria chiusa.
Siamo alchimisti dell’amore
che assorbono la verità del vuoto.
Un vecchio sul prato in alta montagna
suona l’ezgiya [1] della sua vita.
Siamo erbacce e alberi secchi
che vivono in una fitta nebbia o siamo un pensiero
che segue il suono delle onde?
Esistenza che assorbe gli urti,
la vita è cambiare fuso orario.
Si possono trovare i passi persi
nel vuoto trasparente dei bicchieri
o le voci silenziose come segni del mondo
tracciano i cerchi delle nostre vortici ?
Una melodia improvvisata che non può essere ripetuta,
solitamente suonata dai
pastori in flauto.
 
[1]l’irripetibile richiamo alla vita
 
 
 
L’ ANATOMIA DEL CALORE
Perché i codici sono confusi,
perché un vero pensiero viene sostituito
con un’altro apparentemente importante.
Perché siamo i patrioti generati
della storia non scritta.
Ecco perché siamo polvere insignificante,
una stella morente dimenticata
– un desiderio Maya di rinascere.
Da qualche parte nei buchi delle arterie
giochiamo, riscaldandoci
– come i mattoni di argilla e la lana di vetro
in un difusore di aria calda.
Anatomia del calore.
Mi identifico in ogni poro
degli alberi,
cerco il centro della mia casa
nei campi aridi e screpolati.
Poi con le zolle creo il sistema planetario,
l’universo delle acque sotterranee nascoste,
il mio Cosmo.
 
 
CANALE
 
Una battaglia di menti
o un paradosso di vecchi.
Le viti nelle panchine del parco
parlano della loro età
il vento trasporta i vecchi giornali
verso di noi
Lascio il giudizio
alla pietra che gira
nel vecchio mulino a vento.
Uno sguardo in alto
non è niente di più di
uno sguardo verso il basso.
Conservo un’ala di coccinella
tra due pagine
come scrivo una poesia
tra due libri.
Segreta sregolatezza
ci svegliamo bisognosi d’amore,
è semplice –
è necessario più amore.
eppure non ci sono negozi del genere …
Siamo fragili,
nascosti dietro il nostro stesso peso,
ululando come il vento
mentre le parole
rimangono in gola.
Anche le nuvole
sono come le persone,
ognuno di loro
porta il proprio peso.
solo il silenzio
soffia via i nostri cappelli.
doma l’irrequietezza dentro di te
e la mancanza di parole
racconterà storie.
 
Traduzione italiana a cura di Juljana Mehmeti
 
 
(shqip)
 
Mitko Gogov lindi më 11 nëntor 1983 në Shkup, Maqedoni. Ai shkruan poezi, tregime të shkurtra, ese dhe artikuj revistash. Ai gjithashtu shkruan haiku, senryu, renga dhe i poston në rrjetin e mikrobllogjeve në Tëitter. Punimet e tij janë përkthyer dhe botuar në shumë antologji, libra me poezi dhe revista arti dhe letërsie në Indi, Pakistan, Filipine, Kinë, Tajvan, Egjipt, SHBA, Argjentinë, Rusi, Spanjë, Itali, Republikë Çeke, Rumani, Gjermani, Izrael, Meksikë, Serbi, Kroaci, Shqipëri, Kosovë, Greqi, Bullgari …
Ai është autor i dy librave: “Uji me akull të ftohtë”, 2011 dhe “Shkrimet e Shenjta të Fshehura”, 2019 botuar nga shtëpia botuese Antolog. Ai ka fituar disa çmime, përfshirë: “Enhalon” prezantuar nga Mbrëmjet e Poezisë së Strugës; Çmimi “Angelo La Vecchia” në Siçili, Itali; Çmime për “Shkëndijat letrare poetike”; “Slam poetik” në Prilep; “Valët e Strugës” në Strugë dhe shumë të tjerë. Ai është kryetar i shoqatës për zhvillimin kulturor dhe mbrojtjen e trashëgimisë kulturore “Konteksti – Strumica”; Një organizator i ngjarjes globale të poezisë “100 mijë poetë për ndryshim” për Maqedoninë për 10 vitet e fundit; Një përfaqësues i Unionit Botëror të Poetëve dhe Shkollës së Poezisë – Delegacioni Maqedonas; Një nga themeluesit e çmimeve “Antevo Slovo” dhe “Antevo Pero”; Botues i Strumicaonline. mk dhe reper.net.mk. Ai është një artist konceptual dhe ka pasur disa ekspozita, instalime, shfaqje, grupe dhe projekte multimediale në Norvegji, Francë, Itali, Serbi, Maqedoni, Bullgari … Ai organizon ngjarje kulturore dhe artistike, bashkëpunon me festivale për të rinjtë, artistike, filmi dhe teatri . Ai është një bloger, gjithmonë i hapur për komunikim.
 
 
1- DRAGOI DHE DRITA
 
Dragonjtë e vjetër kalojnë
lindin yje të rinj.
Shpirtrat bymehen
mes tingujve të përjetësisë.
Brenda trupave tanë
është fshehur një univers
gati për të dhënë dritë
me jetën.
Çaste qetësie derdhen në heshtje,
burimet mbushen me ëndrra të reja.
horizonte të reja shfaqen në mendje
pluhuri kristalor i krahëve
luan me njerëzimin.
 
 
2- KALIMI I FSHEHUR
 
Të ecësh përtej pengesave,
të shohesh vetveten në ura,
të lesh hijen tënde mbi ujëra,
për të mbjellë fara përtej aparencës,
të vuash gllënjka të hidhura,
të kryesosh me ëndrrën tënde,
poezia jote të jetë guximi yt,
jo, nuk është pagjumësi.
 
 
3- Fotografi e madhe, dritare dhe një autobus dridhës
 
Po fluturojmë si pëllumba
në një stacion treni të mbyllur.
Jemi alkimistë të dashurisë
që përtypin të vërtetën e boshllëkut.
Një plak në livadh të lartë në male
luan ezgiya-n [1] e jetës së tij.
A jemi barishte e pemë të thata
qe jetojnë mjegullen e dendur apo jemi një mendim
qe ndjek zhurmën e valëve?
Ekzistencë që përtyp përplasjet,
jetë do të thotë të ndërrosh zonat kohore .
A mund të gjenden hapat e humbur
në zbrazëtinë transparente të syzeve
apo zërat e qetë si shenja të botës
që shënojne rrathet e vorbullave tona?
Një melodi e improvizuar që nuk mund të përsëritet,
që luhet zakonisht
nga
barinjtë me fyell.
 
 
4- Anatomia e ngrohjes …
 
Sepse kodet janë të përziera,
sepse një mendim i vërtetë zëvëndësohet me një tjetër
më të rëndësishme në aparencë.
Sepse ne jemi patriotët e gjeneruar
të historisë së pashkruar.
Kjo është arsyeja pse ne jemi pluhur i parëndësishëm,
një yll i harruar që po vdes –
një dëshirë Maya për të rilindur.
Diku në vrimat e arterieve ne luajmë,
duke u ngrohur –
si tullat prej balte dhe leshi i qelqtë
në sistemet e ngrohjes.
Anatomia e ngrohjes.
Identifikohem në secilën pore
te pemëve,
Kërkoj qendrën e shtëpisë sime
në terrene te thata te plasaritura.
Pastaj me plisa krijoj sistemin planetar,
universi i ujërave te fshehura nëntokësor,
I imi kozmos.
 
 
5- KANAL
 
Një betejë mendjesh
apo një paradoks të vjetërish.
Vidhat në stolat e parkut
flasin për moshën e tyre
era mbart drejt nesh
gazetat e vjetra.
Ja le gjykimin
rrotullimit të gurit
në mullinjtë e vjetër të erës.
Një vështrim lart
nuk është asgjë më shumë
nga një vështrim poshtë.
Ruaj flatren e mollëkuqes
midis dy faqesh
siç krijoj një poezi
mes dy librave.
 
 
6- Pakujdesi sekrete
 
ne zgjohemi me nevojën për dashuri,
është e thjeshtë –
nevojitet më shumë dashuri.
megjithatë nuk ka dyqane të tilla …
ne jemi të brishtë,
fshehur pas peshës tonë,
ulëritës si era
ndërsa fjalët mbeten në fyt.
Edhe retë
ato janë si njerëzit,
secili prej tyre mbart peshën e vet.
vetem heshtje na fryn përtej kapelet.
zbut shqetësimin brenda teje
dhe mungesa e fjalëve
do të tregojë histori.
Mitko Gogov
 
Solli në shqip Juljana Mehmeti
 
 
 

Përktheu në italisht dhe shqip Juljana Mehmeti

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s