Poezi nga Vladimir Muça

 
Poezi nga Vladimir Muça
 
 
LYPSARI
 
Nën talljen e manikinëve
Bashkë me një qen rrugaç,
Dielli leckat e trupit i’a than.
Thurur mes zheleve
Me zërin e shpirtit nga zemra rrjedhojë,
Nër mërmërimet e diellit thirrmon:
“Kush zantë diellin
E zantë buka e shpirtit”.
 
Me orën diellore ai lëviz,
Nga një rreze e pakët
Në tjetrën më shum ngrohtësi,
Me lutjen e përditëshme si qeni tijë,
Me mërmërime nga i fundit shpirt:
“Kush zantë diellin
E zantë bukë e shpirtit.”
 
Nën manikinë,
Në dritë arë ngjyer
Një jetë njerëzore lëviz,
Shpirtin zvarrit;
Si një fëmijë i mjerë,
Lënë rrugëve pa gjind.
 
 
IMPORT
 
Në arat e Kolzës dhe Ftadonës
Erdhi fundvjeshta.
Me të korrat e pambjellë
Dimëri ja mbërriti hambarëve në uri.
Nga importi me transoqeanik,
Do sjellin mbetur nga mijtë
Grurë Kanadaje,
Me siguri.
 
 
DHIMBSURI NËNE
 
Me ninull nëna më vinte në gjumë,
Kur në arë që herët shkonte.
Por kur qante një zogth gjëkund,
Nga shpirti nënës dhimbja pikonte.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s