Poems by Sadik Bejko / Translated from Albanian by Arben P. Latifi

 
Poems by Sadik Bejko
 
 
IT’S WINTER, MY GIRLFRIEND…
 
It’s winter, my girlfriend, it’s winter;
winter upon hills, upon fields; winterizing all around.
It’s the season, my girlfriend, the coldness season.
Warmth, a bit of warmth,
a bit of sun on faces, on ex-humans,
on faces deformed by the cold giving one the goose-bumps!
 
Fields have sipped water under their ribs,
hills have wrapped their tops in nebular death-sheets,
while we live in a sliding city,
frightfully sliding, frightfully stone-cold,
out of touch and fashion and faith.
 
Here, waters slide, for stone can’t restrain them in veins;
winds slide, stealing the word away from one’s lips,
beauty slides like the tear-drop down one’s cheek.
There’s a creeping, freezing smoothness here,
a grey sprawling terrifyingly dry and wide.
 
What gives you courage to walk, my warm, vitric soul?
What gives you courage to spin and weave misty dreams?
What courage gives a glimmer to your eye?
What sky gives you light and stardom?
 
This is the land of ruptures and slides,
of treading on one’s throat, of grey spit-outs.
Whence your audacity to challenge all of the above
and live humanly?
 
 
ËSHTË DIMËR, MIKJA IME…
 
Është dimër, mikja ime, është dimër
Dimër në male, në fusha, ngado dimërim
Është stina mikja ime, stina e të ftohtit.
Ngrohtësi, pak ngrohtësi
Pak diell mbi fytyra, mbi ish-njerëz
Mbi fytyra shtrembëruar nga të ftohtit rrëqethës!
 
Fushat kanë marrë ujë në brinjë,
Malet lidhur kokën me qefine reje
E ne jetojmë në një qytet rrëshqitës
Tmerrësisht rrëshqitës, tmerrësisht të gurtë
Jashtë kohe, dhe mode, dhe feje.
 
Këtu ujërat rrëshqasin se guri s’i mban në rrëmbe
Era rrëshqet e të merr fjalën nga buza,
Bukuria rrëshqet si loti në fytyrën tënde.
Këtu është një lëmim ngjethës, i ngrirë,
Një gri tmerrësisht e thatë, e shtrirë.
 
Me ç’guxim më ecën ti e ngrohta, e qelqta?
Me ç’frymim end, thur ëndrrat arabeska?
Me ç’guxim drithëron drita në sy?
Cili qiell të ndriton, të yllëzon ty?
 
Ky është vendi i thyerjeve, i rrëshqitjeve
I nëpërkëmbjes, i pështymave gri.
Me ç’guxim guxon, njerëzon ti…
 
 
 
 
I RUN TO CATCH MY LIFE
 
My life is so hard to ever catch,
it blows my bones and veins to pieces;
I try to catch it on this river bank,
lo, across the other it is, ahead of me!
 
My speedy run can’t catch my life,
be I a fierce wolf, a herder of sheep;
now I see my flock on this side,
now it leaps across, away from me.
 
A grain of sand mounds to a bank,
blindly setting me up to a snare.
My eyes drool on the lush grass,
which I reach…but on the next day.
 
Like wind, I rush to give life a strong hug.
A mailed sickly moon is all I receive.
I press hard my teeth, my shoulders;
I am the bridge, life cries me a river.
 
I struggle to embrace life,
whether awake or asleep.
Alas, it flies across on the other side,
always ahead of me!
 
 
REND TA KAP JETËN 
 
Asnjëherë s’e arrij jetën time.
m’i shpërthen kocka e deje;
bëj ta kap në njërin breg,
e shoh në tjetrin para meje.
 
Me vrap s’e arrij dot jetën time.
Një ujk i egër jam, bari kopeje;
sa i shoh delet te ky breg,
marrin hov në tjetrin, tej meje.
 
Një kokër rëre lartohet breg,
ma ngre kurthin verbër.
Rrëzuar në sy kam barin,
e arrij…në ditën tjetër.
 
Si erën hov ta rrok fort jetën.
Në zarf më vjen hënë e sëmurë;
dhëmbët shtrëngoj, shpatullat,
ura jam, jeta lumë e lumë.
 
Luftoj ta rrok jetën
dhe zgjuar, dhe në fjetje.
Në bregun tej ajo ka rendur
gjithmonë përpara meje.
 
 
Translated from Albanian by Arben P. Latifi
March 25, 2021

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s