IKJA E TË KATËRTIT / Tregim nga Odise Kote

 
Tregim nga Odise Kote
 
 
IKJA E TË KATËRTIT
 
Në janar ishin pesë. Në shkurt mbetën katër, ndërkohë që njërin e kish pikasur vdekja sakaq. Me të mbërritur marsi, në zjarr të pandemisë, ajgëtuar me zellin e ethshëm si copëza të shpërndara kujtese, ikën edhe dy të tjerë, njëri pas tjetrit. Prilli brodhi i fshehtë nëpër labirinthe, me dilemat e pickimet, mendjet e mbufatura, të zverdhura, dinake si faturat e shumta që përcëllonin natën. Fatura për energji elektrike, bërr ç’dimër i ngrirtë me plevit në kocka, mbështjellë vetëm me batanije. Fatura për pyllin, dritat e rrugës, pemët e lulishtes në projekt dhe barin. Faturë dhe për zhurmat, kallzimet, muzikën, kërcimet e ngrohta, ujin doemos, kanalin, erën, pusetat, qeset e plastmasit. Faturë për korsi biçiklete, akrobatë dekorativë dhe rrugën e qelqtë, dhe desh harrova, faturë dhe pêr rinovimin e gërmave në varre. E trishtë gjithçka në të parë, por jo ashtu siç e përshkruajnë burracakët. Të mësuar që kohën e matnin me përcjellje – varrimet e pasosura dhe me fatura…fatura, si lopë jeshile gjithnjë të pangopura, në prill befas ç’u ndez një shpresë. Flakë. Në maj tabloja ndryshoi. Plasi vapa që i nderi këmbët edhe në qershor. Dy të mbeturit, me dhimbje therëse gjer në kockë, pleq të çalë që i hiqnin hapat zvarrë, sfiduan zërin e frikës ndaj humbjes së fatit. Në këndellje, çuditur pse zambakët e luleboret nuk qeshnin më atje në prag të shtëpive, (epo ç’tjetër të bënin atje në prag të shtëpisë…?) dy miqtë që i shpëtuan tinës murtajës, bridhnin rrugicë më rrugicë prej mëngjesit deri kur thyhej dita, duke ndaluar në çastin kur iluzionet gëlltiten. A ishte kjo ajo liria e egër, e rrezikshme? Gjë fort e denjë kjo për një shënim të veçantë. Në shpirtin e të dyve s’mungonte asnjë kryq, as pendimet s’ishin ngurosur në mëri, ndaj besonin se do të ecnin për shumë kilometra. Ata ishin vetmi që lëviznin pa heshtje. Deri kur binte këmbana. Dang – ding, tingull që sikur ishte ngjizur në shafran hidhêrak. Tingull që sikur fshihej në atë zonën e errët, të paarritshme prej dritës, a thua sikur gjithë të këqijat e kësaj bote të vinin prej të vjetërve. A thua sikur edhe koha ishte grindur me perënditë? Dang – ding. Këmbanë e përsëritur që krejt pakuptueshëm fshihte turbullim.
Paradite dy të mbeturit e kishin zakon të bënin shtëtitje zbavitëse në treg. Tërhiqnin me nge këmbët e ngathëta në rrugën zhur të periferisë. Deri atje larg në treg të shumicës. Në kërkim të një kokrre portokalli, limoni, molle a një bidoni qumësht që mund të kushtonte më lirë. E ndjenin që për pak, për fare pak gjë, po digjnin mushkeritë, zhegut të thatë e ajrit përvëlak. Ç’të bënin! Amin!
I urrenin të gjithë ata që i pyesnin kinse për shëndetin, kur e dinin që ishin si mos më keq. Dy të mbeturit ngjanin si triumfe mbijetese, ndonëse askush nuk ua vinte veshin sakrifikuesve ikanakë.
Sa shumë e trishtonin trishtimin ata dy pleq të vetmuar nëpër vapë! Të lodhur prej ritualit në kërkimin ushqimor, ktheheshin me qeset e fshehura poshtë xhaketave që s’i hiqnin kurrë dhe plaseshin në kafenenë e preferuar në qëndër, atje ndën rrapin degëgjerë e hijerëndë. Nuk e ndërronin kurrë tavolinën a thua se rrotull saj gjendej bestytnia që do t’i ndihte kur të vendosnin t’i ngjiteshin qiellit, për t’u fshehur kukamfshehti pas reve. Ashtu bënë edhe atë ditë, kur dielli qe ngritur në zenith e përvëlonte çuditshëm. U ulën ngadalë në karriget plastike ngjyrë portokalli.
More, kemi mbetur vetëm – theu në mes lodhjen gjatoshi kurrizdalë që zor se gjithë ditës nxirrte një fjalë prej goje. Nuk është mirê të plakesh vetëm.
Gjepura – ngacmoi cullaku me shikimin e vëngërt si xixëllonjë e zezë por që nga përbrenda hera – herës lëshonte dritë – unë e gjej dhe tek vrima e murit një mik, or zotëri. Ja kështu!
Je plak i zoti – psherëtiu gjatoshi kurrizdalë dhe kruajti hundën. Po unë ku ta gjej ? Ka ditë qê s’më cingërrin telefoni?
Hahaha – qeshi cullaku që kësaj here u duk sikur i fërkoi kurrizin për t’ia zbutur disi brengën. Për vete s’e kam problem.
S’dukesh – vështroi me habi kurrizdali.
Epo…!
Kamarierja e lokalit ia behu papritur duke ua prerë në mes marazet. Ishte kamariere e re, tjetër, zemërake dhe pa humorin e duhur që i pickoi ligsht me shpotinë e saj. Gjithë jetën të pakënaqur mbetët more. Uuuu … Ç’paskeni qënë. Leruni rradhë të tjerëve…!
Nga mbive ti, moj egërshane – iu sul cullaku.
Hajde porosinë se s’kam oreks për ju – tundi supet e holla ajo.
Po ky vend dikur ishte krejtësisht i imi, – i erdh’ si klithmë në fyt cullakut, por e mbyti përbrenda zemërimin. Ti moj nursëze i paske hequr të gjitha nga tavolina – iu hakërrye dërdëngës sikur t’i kishin rrëmbyer gjithë pasurinë e botës – ke hequr dhe gotën e ujit edhe qeskat e sheqerit,
Gomarica vjen vërdallë, a do qumësht apo dhallë? – përqeshi dërdënga që kishte supe të hollë e këmbë të trasha. S’dua ankime të tjera, hajde porosinë.
Ti paske hequr dhe trëndafilin dhe lulen që gjenim në gotë. Ku të paskan blerë ty, moj? – nuk e përmbajti dot zhgënjimin.
I kam hequr, i kam hequr, po ju kam rritur sasinë e diellit. S’e keni parë akoma? E kam prerë degën e madhe të rrapit që bënte hije – u zgërdhi ashtu kot këmbëtrasha.
Ke hak. Të gjitha gjërat paskan ndryshuar në këtë qytetin tim, – shkuli vrik gjembin e dhimbjes cullaku duke tretur vështrimin tej në horizont. Kanë mbetur të pandryshuar vetëm gurët e malit.
Porosinë, hajde shpejt. Ndryshe… – nuk e përmbylli urdhërin dërdënga e sertë.
Nuk duam asgjë nga ty – përplasi pëllëmbën mbi tavolinë gati të shpërthente. Këmbëtrasha iku pa një pa dy dhe cullaku me të kuqen e gjaktë në qark të syrit, iu kthye gjatoshit që s’pipëtinte, paçka se në fytyrë ishte bërë i bardhë, gërqele. Kur një grua sillet si burrë, të paktën pse nuk sillet si burrë i mire?
Miku i tij s’mundi t’i kthente përgjigje. I kishte rënë hije e murrëtyer, hije dheu mbi fytyrë. Dang – ding – dang ra përsëri këmbanoria. Ra papushim, si shafran hidhërak ose vaj i vdekjes. Qëndruan aty për orë të tëra, pa lëvizur. Pa folur.
Atë darkë, si papandehur, cullakut i iku dhe i katërti shok i jetës. U ngjit në qiell të fshihej pas reve. Kur u përmend prej logorisë së lëngatës, kishte rënë natë. Në qiell dukej vetëm hëna. Ngriti kokën dhe në dënesë gjeti ngushëllim: Vetëm hëna s’paska ndryshuar. Hënës s’i kanë bërë dot asgjë. Këtë natë do të rri vetëm me hënën.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s