Nurie Emrullai – SPECIALA BULTENO DE LA ALBANA ESPERANTO – INSTITUTO ( Buletini Special i Institutit Shqiptar të Esperantos)

 
Nurie Emrullai
 
SPECIALA BULTENO DE LA ALBANA ESPERANTO – INSTITUTO
Buletini Special i Institutit Shqiptar të Esperantos
Maj 2021
 
Antologjia e poetëve të rinj shqiptarë/
Anthology of young Albanian poets/
Antologio de junaj albanaj poetoj/
 
Nurie Emrullai was born in 1992 in Kicevo, North Macedonia, and recived her BA of Albanian Language and Literature and is in the end of the MA of Albanian Language. Mostly she writes poems, most of them are published in different magazines, one of them is The Literature Magazine of Tirana Illz, and the other the magazine Akademia, Kosovo. She was the representative of literature in the CEEC Literature Forum in Ningbo, China. Also she was represent with her poems that speaks about women, in the exhibition “Vajza, jo nuse”, that was on 8 March ’18, in Zurich, Switzerland. She was part with her feminist poems in “FemArt 2019” in Kosovo. Her poems are translated in Macedonian language, in English and in Italian. Currently she pursue some important courses that have to do with poetry and literature. She published her first book of poetry For the other half of the moon, in 2019.
 
***
 
Nurie Emrullai naskiĝis en la jaro 1992 en Kërçovë. Norda Makedonio. Ŝi akiris sian bakalaŭrecon en Albana Lingvo kaj Beletro kaj estas finplenumante magistrecon pri la Albana Lingvo.
Plejmulte Nurie verkas poeziaĵojn, kiuj ĉefe estas publikigitaj en la diversaj revuoj, unu el ili estas la beletra revuo de Tirana “Illz”, same en la revuo “Akademia”, Kosovo. Ŝi estis reprezentanto de la beletro en la Beletra Forumo CEEC en Ningbo, Ĉinio. Same, ŝi sin prezentis per poemoj pri la virinoj en la ekspozicio “Vajza, jo nuse” (Junulinoj, ne novedzinoj), je 8-an de marto 2018, en Curiho, Svisio. Nurie estis partoprenanto en “FemArt 2019” en Kosovo per siaj feministaj poemoj.
La poemoj de Nurie estas tradukitaj en la makedonan lingvon, en la anglan kaj la italan. Aktuale ŝi sekvas kelkajn gravajn kursojn rilate al poezio kaj beletro. Nurie eldonis sian unuan libron kun poeziaĵoj
For the other half of the moon” (Por la alia duono de la luno), en 2019.
 
Udhëtar
 
Më çoni atje,
Ku perënditë janë në paqe me veten.
 
Ku mbrëmja nuk është aq e dhimbshme,
Sa veç për të fjetur.
 
Më çoni atje,
Ku buka hahet prej dëshire,
Jo veç prej mungesës së gjithçkaje tjetër.
 
Të shkoj atje
Ku gjallë akoma është dashuria,
Dhe veç prej saj çelin frutet,
E jo nga frika mos vjeshtohen degët vetëm.
 
Më çoni atje
Ku njerëzit japin ditës dritë dhe
shpirtin e ndjejnë gjallë brenda tyre.
 
Më çoni atje,
Ku perënditë janë në paqe me veten.
 
Dhe tu rrëfej numërimin e viteve tona…
 
Pilgrim
 
Take me,
Were the Gods are in peace with themselves.
 
Were the evening is not so painful,
Just to sleep.
 
Take me there,
Where bread is eaten by desire,
Not of the lack of everything else.
 
Let me go there
Where love is still alive,
And just for the sake of it fruits bloom,
And not from the fear of the branches withering alone.
 
Take me there
Where people brighten the light and
they feel the soul alive inside them.
 
Take me,
Were the Gods are in pace with themselves.
 
So I can recount them the number of our years…
 
 
Vojaĝanto
 
Venigu min tien,
Kie la dioj estas enpace kun si mem.
 
Kie la vespero estas ne tiel doloriga.
Kiel nur por dormi.
 
Venigu min tien
Kie la panon oni manĝas plendezire.
Ne nur pro manko de ĉio alia.
 
Mi iru tien
Kie la amo ankoraŭ vivas,
Kaj nur pro ĝi la fruktoj burĝonas,
Kaj ne pro timo ĉar nur branĉoj aŭtunas.
 
Venigu mi tien
Kie la homoj donas lumon al la tago
Kaj sentas viva la animon ene de si.
 
Venigu min tien,
Kie la dioj estas enpace kun si mem.
Kaj mi rakontu la numeradon de niaj jaroj..
 
 
PEC*
 
Lamtumirat janë të zakonshme.
Janë duar që na rritën,
Duar që i plakëm.
 
Në dhomën e vogël, grusht,
Të ulur rreth tavolinës, pa zë,
Njërës dorë ia dhamë lugën,
Tjetrës bukën,
Hamë groshë.
Mmh, sa e shijshme, “të hash thonjtë”.
Teksa duart dridhen dhe fortohen,
fortohen dhe dridhen,
Ngadalë, heshturazi ikin një nga një…
 
Lamtumirat janë duar që mungojnë.
nëpër botë lamtumirat prapë janë të zakonshme.
Njëra dorë mban gotën e verës,
Tjetra shtrëngon fort dhe ledhaton jetën.
Një trëndafil plot jetë, frymon.
Njëra gotë mbetet gjysmë.
Nga dora tjetër rrëshqet jeta…
Trëndafili nis…
 
Në gjithë ato duar vrastare,
Prekjet janë të pafajshme,
Oh, sa të pastra që janë
Pëshpërisin lutjen klishe: veç edhe këtë herë, më fal.
Dreqi e marrt!!
Duart mbushen dhe s’bajnë më.
Tërë ato falje si t’i mbajnë?
 
Lamtumirat janë të zakonshme,
Priti dhe kur në duar shfleton ndonjë vepër të Kunderës,
Apo me gishtat e hollë trus telekomandën dhe kërkon të shohësh “Game of Thrones”.
 
Lamtumirat janë të zakonshme, o njeri,
Edhe kur duart vendos mbi ballë, diellin që t’pjek për ta parë.
Apo kur natën kalon perden nëpër duar dhe kundron hënën e ndezur zjarr.
Duart zgjaten, zgjaten dhe këpusin hënën.
 
Lamtumirat janë duar që mbesin ngjitur për dritaresh nga më të zakonshmet:
veturash, shtëpish a kafenesh
dhe koha i pluhuros aty.
 
Lamtumirat janë duar të zakonshme.
Të forta dhe të brishata në skajshmëri.
Marrin frymë dhe lëshojnë duf…
dhe, ah, ato duar sa frymë nëpërkëmbin.
 
PEC* – lojë fëmijësh që bëhet me prekje duarsh. Njëri nga fëmijët që e ka PECIN duhet ta prekë tjetrin dhe t’ia ngjisë atij. Ia lënë dhe ua lë.
 
PEC*
(a childhood game)
 
Farewells are common.
They are hands that raised us,
Hands that we aged.
 
In the fist-like tiny room,
Sitting around the table, silent,
We gave the spoon to one hand,
To the other one we gave the bread,
We are eating beans.
Mmh, how delicious, “finger liking good”.
As the hands shake and harden,
harden and tremble,
Slowly, silently slipping away one by one…
 
Farewells are missing hands.
around the world farewells are still common.
One hand holds the glass of wine,
The other holds tight and caresses the life.
A rose full of life, it breathes.
One glass remains half.
Life slips by the other hand…
The rose starts to…
 
In all those murderous hands,
Touches are innocent,
Oh, how pure they are
They whisper the cliché prayer: for the last time forgive me
Damn it!
The hands fill and they no longer hold.
How can they bear all those apologies?
 
Farewells are common,
Wait for them while in your hands you flip the pages any of Kundera’s book
Or with your thin fingers your press the remote control and search to watch “Game of Thrones”.
 
Farewells are so common, to you man,
Even when you put the hands on the forehead, to see the sun that burns you.
Or when at night passing the curtain through your hands
you witness the moon burning in fire.
Hands extend, extend and grasp the moon.
 
Farewells are hands that get stuck on the most common windows:
of cars, houses or cafes
and the time dusts them there.
 
Farewells are common hands.
Strong and fragile till the edges
They breathe in and exhale whimper
and, oh, how many breaths have those hands trample.
 
 
PEC* – is a children’s game that is played with hand touch. The child that has the PEC has to touch another child so he can pass him the PEC. You pass it and is passed on to you.
 
 
PEC*
 
La adiaŭoj estas kutimaj.
Estas ili manoj kiuj nin kreskigis,
Manoj kiujn ni maljunigis.
 
En la malgranda ĉambro, plenmane,
Sidante ĉirkaŭ la tablo, senvoĉe,
Al unu mano ni donis la kuleron,
Al alia la panon,
Ni manĝas fazeolojn.
Mmh, kiel bongusta, “eĉ ungojn ni manĝu”.
Dum la manoj tremas kaj fortiĝas,
Fortiĝas kaj tremas,
Malrapide, silente foriras unu post unu…
 
La adiaŭoj estas manoj mankantaj.
Tra la mondo la adiaŭoj ree estas kutimaj.
Unu mano tenas glason da vino,
La alia forte premas kaj karesas la vivon.
Rozo vivoplena, viglas.
Unu glaso restas duone.
El la alia mano elglitas la vivo…
La rozo komencas….
 
En ĉiuj tiuj mortigaj manoj,
La tuŝoj estas senkulpaj,
Ho, kiel puraj ili estas
Flustras ili kliŝan preĝon: pardonu min, nur ĉifoje.
Diable do!!
La manoj pleniĝas kaj ne plu tenas.
Ĉiujn tiujn pardonojn kiel ni tenu?
 
La adiaŭoj estas kutimaj,
Atendu ilin eĉ kiam vi trafoliumas iun verkon de Kundera,
Aŭ kiam per maldikaj fingroj vi premas teleregilon kaj serĉas “La Ludon de la Tronoj”.
 
La adiaŭoj estas kutimaj, homo,
Eĉ kiam la manojn vi metas sur frunton, por ekvidi la ardan sunon.
Aŭ kiam dumnokte forigas la kurtenon per manoj kaj admiras la ardiĝintan lunon.
La manoj etendiĝas, etendiĝas kaj deŝiras la lunon.
 
La adiaŭoj estas manoj restantaj algluitaj al la plej ordinaraj fenestroj:
De la aŭtiloj, domoj aŭ kafejoj
Kaj la tempo ilin pulvorigas tie.
 
La adiaŭoj estas kutimaj manoj,
Fortaj kaj fragilaj ĝis ekstremo.
Ili enspiras kaj eligas koleron
Kaj, ah, tiuj manoj, kiom da animoj ili humiligas.
 
PEC* – infanludo, realigita per mantuŝoj. Unu el la infanoj kiu portas ĉapon (PEC-on) devas tuŝi la alian kaj almetu ĝin al tiu. Li lasas ĝin al li kaj li lasas tion al la ceteraj..
 
_____
* Tradukita de Bardhyl Selimi

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s