Poezi nga Myrteza Mara

 
Poezi nga Myrteza Mara
 
 
MIQ TË VJETËR
 
Këmbëkryq
               ulur dëshpërimi
                        mbi hijen time,
               herë e mbart mbi shpinë,
                             herë më tërheq zvarrë.
Siamez të ishim
              aq shumë s’do ngjanim!
Miq hallesh
           këmbejmë rrudha mendimi,
                  herë shtigjet i hap unë,
                                  herë dëshpërimi.
 
Eh,
     dhe në kohët e reja
               mbetëm miq të vjetër
                      dëshpërimi s’gjen dot si unë,
                            por dhe unë s’gjej dot tjetër!…
Ecim nëpër rrugë
             krrusur nga trishtimi,
                     shtigjet që mbyll unë,
                                  i hap dëshpërimi!
 
 
 
MIQVE POETË
 
Të mirët miqt’e mi!
Sa ura do të ishin ngritur
me psherëtimat e vargjeve tona,
mbi lumenjtë
që lagin brigjet e shpirtrave?
Drita e shpresës
do të kalonte pa ngrirë së ftohti,
dhembjet do i thyenin patericat
dhe rozafat do u çonin ende
bukë ustallarëve
pa u kthyer në çezma gjaku!
 
Ka ardhur koha,
me vargjet tona të mbjellim
fidanat e një legjende
dhe frutat le t’i hanë brezat!
 
Kështu ka qenë
edhe në shekujt e vjetër:
Themelet e urave të shpirtit
i kanë ndërtuar poetët
ç’ka se mbajnë emrat e mbretërve!
 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s