Σου είπα, μην σβήνεις, το φως! (TË THASHË, MOS E FIK DRITËN!) – Πετρίτη Ρόυκα /Μεταφορά στην Ελληνική γλώσσα: Τσιόυκλας Βασίλειος

 
Πετρίτη Ρόυκα
 
Σου είπα, μην σβήνεις, το φως!
 
Ματαία σβήνεις το φως σαν γδύνεσαι, και νομίζεις
πώς το σεντόνι σ’έκρυψε, και το σκοτάδι
το ένα σου χέρι φέγγει, ξεχασμένο απ έξω
σαν του βωμού το κηροπήγιο
στης Καλές Εκκλησιές, το βραδύ.
Τώρα, για πες μου, που να σκοντάψω, δυο – τρις φορές;
για, δεν είναι έγκλημα, δίχως καν εμπόδιο,
να πιάσει κανίς, το λιμάνι σου με μένος;
Κι, αν σκέπεις το χέρι, εκεί, τα δυο σου στήθη
πεπόνια εφοδιάζουν
σε κάμπους, δροσισμένους.
Σαν νυχτόβιος σκαντζόχοιρος, στα τύφλα, με την μύτη
θα τα βρω, οπωσδήποτε, αλλιώς θα πλαντάξω,
στον ποταμόν το δέλτα, τον δικόν σου σκελέων
ακολουθώντας την ηχώ, κάποτε θα φτάσω,
με τον αφρό του αίματος, την χάρη τον παθών.
Μην παίζεις, για έμε’, μου αρκεί χορός τόσος
όσο χρειάζεται το τζίνι, στο μπουκάλι σου με ρίσκο
το πώμα αφαιρώ με έκρηξη σαμπάνιας
σαν το τρίξιμο της γλώσσας
στον φλεγόμενων ουρανίσκο…
Περίμενε, να αφαιρέσουμε, το τελευταίο πέπλο
σαν μπανανόφλουδα, με την χρίση της αφή
περίμενε, το μαξιλάρι να κάνω πιο κάτω
να ανεβάσω την καρδούλα σου
λιγάκι, προς τα ΄κεί.
Τραγουδά τώρα, η μουσική ξεκίνησε
σε Οχ-μισόν βόγκηξε, οι νότες δεν είναι επτά
Το πρώτο μουσικό όργανο, η γυναίκα έτυχε
όταν της εφηύραν, σκορπίσανε το ψέμα
δεν βρεθήκαν σε κρεβάτι, ξέμπαρκα…
Έλα λιπών τώρα, σεισμούς να εφεύρουμε
τον κάρδιον μας να συγκρούσουμε, πλάκες τεκτονικές
γόνατα να τρέμουν, αρχαίων επιθυμιών
να σαλέψει ο ανόητος νους, απ’ το κεφάλι
ακόμη, και τον ονείρων.
Τέντωσε την ψυχή, τρις άσοι, μαζί να γίνουν
με τον Coelho εμεις, δεν έχουμε δουλεία
με τα —“έντεκα λεπτά*” του, τα δίστιχα
εμείς, ήμαστε βαλκάνιοι, στου Διόνυσου το αμπέλι γεννημένη
βγάζουμε καπνούς στα στρωσίδια, απ’ τα δικά μας, πλευρά!
 
«11λεπτά»* – μυθιστόρημα του: Pablo Coelho
 
Μεταφορά στην Ελληνική γλώσσα: Τσιόυκλας Βασίλειος
 
 
 
TË THASHË, MOS E FIK DRITËN!
 
Më kot e fik dritën kur zhvishesh dhe kujton,
se të fshehu çarçafi dhe errësira.
Ke harruar një krahë jashtë e ai llamburit
si shandani i altarit
në Kishat e Mira.
Tani, pa më thuaj, ku të pengohem dy – tri herë?
se a nuk është krim të vish tek ty
pa asnjë pengesë?
Edhe ta mbulosh krahun, aty, të dy gjinjtë
parfumojnë si pjeprat
në fushat me vesë.
Si iriqi i natës, unë verbtazi, me hundë,
do t’i gjej doemos, se ndryshe do plas,
nëpër deltën e lumenjve të kofshëve të tua,
pas oshtimës do mbërrij
me shkumë gjaku, me gaz.
Mos luaj, se mua më mjafton një gisht vend,
aq sa do xhindi në shishen tënde të gazuar,
tapën ia heq vetë me një pëlcitje shampanje
si kërcitja e gjuhës
në qiellzën shkrumbuar…
Pa prit ta heqim dhe mbulesën e fundme,
si lëkurën një bananeje, me butësinë e artë,
prit të ta ul jastëkun më poshtë,
dhe zemrën të ta ngre,
pakëz më lartë.
Këndo tani se ka filluar muzika!
në Oh-mazhor rënko, se notat s’janë shtatë.
Është gruaja vegla e parë muzikore,
kur i shpikën, gënjyen,
se nuk u ndodhën në shtrat…
Tani eja, pra, të shpikim tërmetet,
të përplasim pllakat tektonike të zemrës,
t’u dridhen këmbët dëshirave të moçme,
t’i merret mendja pa mendje,
vetë ëndrrës…
Zgjate shpirtin t’i bëjmë tre njësha bashkë,
s’kemi punë me Coelho-n,
me “11 minutshin”* e ngratë.
ne jemi ballkanas të lindur në vreshtin e Dionisit
dhe nxjerrim tym nga brinjët në shtrat.
 
*roman i Paolo Coelhos
 
@Petrit Ruka.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s