Morning light in my town (Ochtendlicht in mijn stad) / Poem by Hannie Rouweler

 
Poem by Hannie Rouweler
 
 
Morning light in my town
 
We will meet each other blindly in the morning light
find and search
to what divides us, the time, the mutual distance, thoughts
that flow with the tide of the receding ebb,
vanishing points that haunted our lives, goodbyes,
so much farewell and always changes and the moving away
of places that were given a fixed value on an individual map,
no sea in sight in my garden. Only in my memories
I live again in that protected place where with open windows
I heard the breaking and lapping of waves splashing on rocks.
 
Even a long time afterwards, the light breaks again between trees
with young beaming morning rays that greet a new day,
they warm the earth, the dry soul weary with hassle, travel,
recurring desires, old pain resurfacing
at the slightest sound and echo of a nightmare, resonances
of almost forgotten pain limits. We’ll need trusting the morning
light and embrace it closely, like I embrace and approach you
with soft footsteps on the sweet carpet of daydreams
rolled out over lawns and the newly constructed terraces
to the reunion in better days, which are sure to come.
 
 
Ochtendlicht in mijn stad
 
We zullen elkaar blindelings in het ochtendlicht
terug vinden en zoeken
naar wat ons scheidt, de tijd, de onderlinge afstand, gedachten
die wegvloeien met het getij van de terugtrekkende eb,
verdwijnpunten die ons leven hebben achtervolgd, afscheid,
zoveel afscheid en steeds veranderingen en het wegtrekken
van plekken die een vaste waarde kregen op de eigen landkaart,
geen zee te bekennen in mijn tuin. Alleen in mijn herinneringen
woon ik weer op die beschermde plek waarbij ik met open ramen
het breken en klotsen van opspattende golven op stenen hoorde.
 
Ook langere tijd daarna breekt het licht opnieuw tussen bomen
met jonge ochtendstralen die een nieuwe dag begroeten,
ze warmen de aarde op, de droge ziel vermoeid van gedoe, reizen,
terugkerende verlangens, oude pijn die weer de kop opsteekt
bij het geringste geluid en echo van een nachtmerrie, resonanties
van bijna vergeten pijngrenzen. We zullen het ochtendlicht moeten
vertrouwen en innig omhelzen, zoals ik jou omhels en nader
met zachte voetstappen op het zoete tapijt van dagdromen
uitgerold over grasvelden en de net aangelegde terrassen
naar het weerzien in betere dagen, die zeker nog zullen komen.
 
 
 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s