U rrita, miq, u rrita!… (Μεγάλωσα φίλη…) – Poezi nga Sofia Papailiadhu / Shqipëroi: Vasil Çuklla

 
Poezi nga Sofia Papailiadhu
 
 
U rrita, miq, u rrita!…
 
U rrita, miq, u rrita!…
dhe s’më trand më, tradhëtia
Supet më janë mësuar, tehesh… më merr vetëm një çast,
thikën të nxjerr dhe plagën të pastroj, nga ç’le mbas saj, mërria…
 
U rrita, miq…
U rrita, dhe nuk më nxehin më, jetës, gjithë kalimtarët….
 
U rrita, miq…
U rrita dhe mësova, se s’përcaktojnë familjen, të gjakut, gjithë lidhjet…
Familje të janë njerëzit, që zgjodhe të qëndrojnë, kur dera,
prapa teje mbyllet.
Kur dyshemesë të gjëndesh…
Janë ata, që nuk të fusin brenda një kutize, dhe do të pranojnë, pa kushte dhe kufij.
 
U rrita miq…
Dhe udhëtimin tim e dua, vetëm me ata që këndojmë nënë zë, nën të njëjtin rritëm
dhe le të stonojmë.
 
U rrita miq….
Dhe s’dua të jetë gjë, nëse s’do të ishte eros.
Dhe s’dua të jetë gjë, po s’ishte dashuri
Dhe s’dua të jetë gjë, nëse nuk ish besim.
Sepse, nga “afërsisht”, unë preferoj, “asgjënë”…
 
U rrita miqt e mi
U rrita, jo në moshë
U rrita brenda meje, mga gjithë ç’quhen mungesa…
Tani qëndroj këtu
Shenjuar, por në këmbë
 
Nuk falem!…
Nuk epem!…
Nuk dorëzohem!…
 
 
Μεγάλωσα φίλη…
 
Μεγάλωσα και δεν με θυμώνει πια η προδοσία..
Συνήθισε η πλάτη μου στις μαχαιριές και μου παίρνει μόνο μια στιγμή να βγάλω το μαχαίρι και να καθαρίσω την πληγή..
Μεγάλωσα φίλη..
Μεγάλωσα και δεν με θυμώνουν πια οι περαστικοί από τη ζωή μου..
Μεγάλωσα φίλη..
Κι έμαθα πως την οικογένεια δεν την ορίζουν οι δεσμοί αίματος..
Οικογένεια είναι οι άνθρωποι που επιλέγεις να μείνουν όταν η πόρτα σου κλείσει..
Όταν βρεθείς στο πάτωμα..
Είναι εκείνοι που δεν θα σε βάλουν σε κανένα κουτάκι και θα σε αποδεχτούν χωρίς όρους και όρια..
Μεγάλωσα φίλη..
Και το ταξίδι μου το θέλω μόνο με εκείνους που σιγοτραγουδάμε στον ίδιο ρυθμό κι ας είμαστε φάλτσοι..
Μεγάλωσα φίλη..
Κι αν δεν είναι έρωτας, δεν θέλω να είναι τίποτα..
Κι αν δεν είναι αγάπη, δεν θέλω να είναι τίποτα..
Κι αν δεν είναι πίστη, δεν θέλω να είναι τίποτα..
Γιατί από το περίπου, προτιμώ το τίποτα..
Μεγάλωσα φίλη μου κι όχι στα χρόνια..
Μεγάλωσα μέσα από τις απώλειες..
Και τώρα στέκω εδώ..
Σημαδεμένη αλλά όρθια..
Δεν χαρίζομαι..
Δεν δίνομαι..
Δεν παραδίνομαι..
 
(Ένα υπέροχο κείμενο της Σοφίας Παπαηλιάδου)
 
 
 

Shqipëroi: Vasil Çuklla

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s