Zambakë me krahë fluturash / Poezi nga Gladiola Jorbus

 
Poezi nga Gladiola Jorbus
 
 
Zambakë me krahë fluturash
 
Në ditët me stuhi,
mund të sfilitesh pa jetuar,
as dhe një grimcë të vetme dashurie.
Mendimet ndjekin gjurmët e reve.
Mund të vdesësh nga mornicat e shpirtit.
Gjethet luten për degët ku thurën ëndrrat.
Më merr malli për kundërmimet
që fluturuan larg.
Nuk dua të bjerë shi në sytë e mi.
As dëborën të më akullojë mbi flokë.
Asnjë erë të mos ndryshojë veriun tim.
Kur s’ ke më ç’të presësh – shiko yjet.
Secili është historia e një jete
që dëgjonte përmes zemrës.
Dhe kur shpresa të shfaqet e dëlirë,
e pafajshme, lakuriqe si një foshnjë e porsalindur.
Mbështille me mantelin e dritës.
Bëhu strehë – e paprekur të mbetet,
në vorbullën e shakullinës.
Ballin mbështete pas horizontit.
Dhe ëndrrat e çmendura
do të bëhen zambakë gjetheheshtë.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s