Dikur diku / Poezi nga Flutura Açka

 
Poezi nga Flutura Açka
 
 
Dikur diku
 
Po çelin lulet,
e mbret’ i luleve po fle,
dehur nga aroma e farmaktë tretur n’polen,
ngashnjyer n’ngjyra që toka kurrë s’ka me njoftë.
Iris ngjyrëzi i burrit prej uji,
që e shoh veç unë,
me t’marramenthën hijeshi,
pas endjesh nëndhesave skaj me skaj,
n’tropikun e kujtesës ke ndalë.
Lulim që çelesh e fikesh n’maj,
tani përvit,
moshën e vetvetes tuj përsrit.
Pranvera erdh’, por ah,
n’andrrat e mia asht kah bjen borë.
Në ç’zgrip të dal,
në ç’lerth të eci,
kujt mali t’i varem,
e t’vetmoj cilit mol,
të të pikas, të t’kqyri,
të të prek me dorë?
Se malli, cianur që përbij përditë,
s’po e ndryshoka fatin tonë.
Ajmé, Bir,
n’ato lëndina t’nalta ku veç fryma mbrrin,
n’at log tanin ku përtrit hirin,
do t’gjej dikur diku,
sepse dikur diku më pret,
me pahiri.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s