Poezi nga Leoreta Xhaferi

 
Poezi nga Leoreta Xhaferi
 
 
Kush qau për mua?
 
Askush….
Veç vetes që ma shtrydhën e lotin ma ngrinë
Frymë e shpirt keq mi shklyen, mi vranë
Turmat deduine ekzaltuar u zgërdhinë
Zvarritur fatit tim ogurzi kur më panë…
 
Ata që baltën ma ngjeshën mbi fytyrë
Orgazmuan kafshërisht pa ju ardhur rëndë
Identikët njerëz janë e njëjta specie e ndyrë
Ata që sot brohorasin kur më shohin në këmbë.
 
Sot në pasqyrë veten nuk më vjen ta puth
As të pështyj mbi profilet e tyre të mekur
Kapur pas ikonës të qënies time ringrihem
Nuk mund të urrej, as ta dua diçka të vdekur….
 
 
 
***
 
U kthye qyteti
në qetësinë e dikurshme
Zgalemat e Lasgushit ja nisën këngëve të trishtimit
Varkat e lidhura lëkunden bregut të liqenit
në pritje të vizitorëve të radhës
Dallgët kompozojnë simfoninë e fundit të verës, përtej horizonteve me hapin e nuseve të qëmotit
shfaqet vjeshta…
 
 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s