Autumn in October (Herfst in oktober) / Poem by Hannie Rouweler

 
Poem by Hannie Rouweler
 
Autumn in October
 
Another autumn that is hiding behind other autumn days
like a folding harmonium of the same similar hours,
the days shorter, the light that breaks through heavy clouds
hanging severely above the landscape of meadows, houses,
neighborhoods with trees along streets. Another autumn forcing us
to think about the end of flowering that continues in yellow, reddish,
and brown foliage, the rotting of leftover flowers in gardens.
 
An old woman can no longer be seen behind the windows of the opposite
flat building, someone has been tending her orphaned plants for weeks.
The balconies are no longer filled with voices in the evening, in the night,
the noisy chatter, buzz until the wee hours.
Another autumn that merges with all other autumns with rain showers
straight from heaven, which no one spares. The sad elongated song
of all that passes and does not return in the same form,
except the after-bloom, the whispering of words in the early evening.
 
 
Herfst in oktober
 
Alweer een herfst die achter andere herfstdagen
schuilgaat als een vouwharmonium van dezelfde gelijksoortige uren,
de dagen korter, het licht dat doorbreekt tussen zwaar wolkendek
dat moeizaam blijft hangen boven het landschap van weilanden, huizen,
buurten met bomen langs straten. Alweer een herfst die ons dwingt om
na te denken over het einde van de bloei die zich voortzet in geel, roodachtig,
en bruin blad, het rotten van overgebleven bloemen in tuinen.
 
Een oude vrouw is niet meer te zien achter de ramen van het tegenover
liggend flatgebouw, al wekenlang verzorgt iemand haar verweesde planten.
De balkons zijn niet meer vervuld van stemmen in de avond, in de nacht,
het luidruchtig napraten, geroezemoes tot in de late uurtjes.
Alweer een herfst die opgaat in alle andere herfsten met regenvlagen
loodrecht uit de hemel, die niemand spaart. Het droeve langgerekte gezang
van alles wat voorbij gaat en niet meer terugkomt in dezelfde gedaante,
behalve de nabloei, de fluistering van woorden in de vroege avond.
 
 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s