Poezi nga Nora Halili

 
Poezi nga Nora Halili
 
 
AJO
 
I fali shpirtin detit,
kur vetë ish dallgë .
Me lot të kripur qajti,
dhimbjen që toka i dha.
 
Prej asaj dite si në legjenda,
zgjati krahët diellin me rrokë.
Çka dogji, rrudhi tokën,
dhe shterri detin…
 
 
SHKELË
 
Mes nesh s’pat pajtim,
shkelë e kishin…
Të fundit grrahmë skllavërie lëshoj,
para se të thyente mitin,
shpresa…
 
 
ASKUSH…
 
Kish ardhë,
ç’erë fati e flaku, s’dihet.
E zverdhur e tretur rrugicave zvarritej,
kërkonte, pak ngrohtësi.
 
Askush se pa se si,
nata i bëri pritë.
Kish ardhë,
Nga ku për ku s’u mor vesh.
 
Hëna në fytyrë u zverdh.
zhurma e takave s’u ndie…
Një klithmë u mbyt në errësirë,
kish dashtë me gjithë shpirtë.
 
 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s