GJUHA JONË / Poezi nga Kristo Çipa “Mjeshtër i Madh”

 
Poezi nga Kristo Çipa “Mjeshtër i Madh”
 
 
GJUHA JONË
 
Nga vatra më foli zjarrri me flakët e tija
Ti je zoti im i pari, unë jam si fëmija
Nëpër gjuhë e nëpër flakë flitet gjuha ime
Nuk ka alfabet në kartë, shkrim e drejtshkrime
 
Kur erdha një gjuhë dëgjova, ajo ishte jotja,
Darkë më darkë e mësova, ditën e mbuloja.
Ishte para historisë kur s’kish vatër prushi,
I dha diell dashurisë, drurë e gurë i zbuti.
 
Kjo është gjuha ime e shpirtit, tingulli liri,
Që lart nga qielli zbriti tek qumështi në gji.
Kjo gjuhë e parathënë në qeshje çilimiu
Sa preku gjoksin Nënë me qumësht tingujt piu.
 
Si më dëgjon Zoti kur i bëj ankime,
Si mund të flas loti që rrjedh në vajtime,
Dert i diellit lodhur ku mundet të qeshë,
Tek kjo gjuhë e folur, tek kjo gjuhë princeshë.
 
Që ëmbëlson fjalën si mushti i hardhisë,
Dritëson uratën kur i flet fëmijës,
Zogjtë e qiellit të gjerë i thërret e vijnë,
Gjuhë e gjuhëvë mëmë u duket violinë.
 
I jep dhëmbjes shpresë, brengës i jep dritë,
Dashurisë besë, errësirës sytë.
Të fton eja folëm, s’jam gjuhë jam muzikë,
Se mua më zgjodhën vetë perënditë.
 
Kur sokëllijnë trimat, betejash pa kthim,
Fshihen vetëtimat, qiejt psherëtijnë.
Dimri nguros gunën, shkon e lidh tufanet,
Furtuna nduk gjuhën, bora rënkon malet.
 
Jam gjuhë që jam vrarë dhe pse gjuhë kam lindur,
Dhe gjak më kanë marrë por nuk jam gjakprishur,
Shpesh jam kryqëzuar, shumë më kanë munduar,
Tek ndiqnin majmunët unë isha vetëshkruar.
 
Kur perden hiqte moti, zgjimi syrin hapi,
Mallkimin piq dhespoti, sulltani nxin fermanin,
Si zjarrin ne e mbanim kët’ gjuhën e të parëve,
Të shkruhej na e ndalnin si vetë detin persjanëve.
 
Por kot që na mundonin se gjuha ish liri,
Një dritë që vjen nga Zoti, ta fikësh s’ke fuqi,
Për çdo gërmë një lumë, gjak e kryegjak,
Të mos zhbëhej në gjumë ky kombi i pafat.
 
Ju Nëna, motra, bija dhe gra për gjenerata,
Ju lutet Shqipëria, ju falet gojë mjalta,
E shtrydhni vetëtimën e bëni qumësht Nëne!
Me të rrisni fëmijët, se gjuha është gjak zemre.
 
Në radhë me gjuhët motra si lulet plot radhuan,
E lirë për ne është bota, ne gjuhë shumë duam,
Kur dheut tonë t’i kthehen fëmijët fluturakë,
Me fjalë shqipe të dehen, me gjuhën tonë mjaltë.
 
Mbi gjithë krimet mizore, mohimi i gjuhës është,
Fëmijës po s’ ja mësove, s’je nënë po nepërkë.
Se veç identiteti është drita në liri,
Atë që se bën shteti o Nënë bëje ti!
 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s