HAPËSIRË KUJTIMESH (ΧΩΡΟΣ ΑΝΑΜΝΗΣΕΩΝ) – Poezi nga Rula Triantafillou / Shqipëroi: Fatos Sinaj

 
Poezi nga Rula Triantafillou
 
 
HAPËSIRË KUJTIMESH
 
Fjalë që ndoshta nuk duhen thënë.
E megjithatë të vërtetat….
Fshehin brënda tyre… tundimin.
Së prapthi ngre të sajën valle.
Për ato që donte të ndjente përfare,
Dhe kthehet aty në dhomën djaloshare.
Gjithmon pyet vehten, nëse do ta gjej siç e la.
Siç e la asaj nate që i kërkuan
Të sakrifikoi të sajin shpirt.
Lakuriq u çvesh në mungesë,
Si një flutur që hedh në zjarr krahët e saj të hirtë.
Sakrificë për shpëtim dhe pse vdes…
Në të vogla të pafajshme nënshtrime.
Në tinguj pendese të mbrëmjeve.
Të asaj ëndre që shuhet në agime.
Një heshtje e rëndë endet përreth sajë.
Zhytet në një mjegull trishtimi e dhimbjeje,,
Duke kërkuar brënda në rrënoja,
Një lule kiklamino të brisht,
Që dridhet për një muaj prilli,
E nostalgjia e sajë u lye,
Me ngjyrën e njëqindëfletëshi trëndafili.
Dhe dashuria e sajë;
Përgjithmonë shpresë për një fillim…
Të kthehet do,
Të kthehet do e të gjitha do të ndryshojnë….
Të gjitha… së koti, ëndërim.
Dhimbja e nostalgjisë,
Si një gozhdë mbi një murr të bardhë,
Ngrinë gjaku në damarët e saj.
Më kot.
Më kot shpresë.
E padobishme koha sotë.
Më kotë ajo thurr ëndërra.
Një shi i verdhë i pandërprerë,
Në zemrën e saj rrjedh.
Si! Si!
Habitet se si,
Gjithëçka u bë aq e vogël,
Sa përqafimi i ti.
– – 0–0–0–
 
 
ΧΩΡΟΣ ΑΝΑΜΝΗΣΕΩΝ
 
Λόγια που δεν πρέπει να ειπωθούν.
Κι όμως, οι αλήθειες κρύβουν μέσα τους τον πειρασμό.
Στήνει ανάποδο χορό.
Πάνω σ’ όσα ήθελε να νιώσει και επιστρέφει εκεί,
στο εφηβικό της δωμάτιο.
Πάντα αναρωτιέται αν θα τα βρει όπως τ’ άφησε.
Σε εκείνη τη νύχτα που της ζήτησαν να θυσιάσει την ψυχή της.
Γυμνώθηκε στη απουσία,
σαν μια πεταλούδα που ρίχνει στη φωτιά τα φτερά της,
θυσία για λύτρωση.
Σε μικρές αθώες υποταγές.
Σε νυχτερινούς ήχους μεταμέλειας.
Σε κείνο το όνειρο που σβήνει.
Βαριά σιωπή πλανιέται γύρω της.
Βυθίζεται σε μια ομίχλη από λύπη και πόνο,
Ψάχνοντας μέσα στα χαλάσματα για ένα κυκλάμινο.
Λαχταρά για μιαν άνοιξη.
Η νοσταλγία της βάφτηκε στο χρώμα ενός εκατόφυλλου.
Και η αγάπη της;
Παντοτινή ελπίδα για μια αρχή…
Να γυρίσει, θέλει να γυρίσει κι όλα θα αλλάξουν…
Όλα!
Ο πόνος του νόστου σαν καρφί πάνω στον άσπρο τοίχο.
Παγώνει το αίμα στις φλέβες της.
Μάταια.
Μάταιη ελπίδα.
Μάταιος χρόνος.
Μάταια υφαίνει όνειρα.
Μια κίτρινη αδιάκοπη βροχή σταλάζει στη καρδιά της.
Πως;
Αναρωτιέται πως;
Έγιναν όλα τόσο μικρά, όσο η αγκαλιά του.
Ρούλα Τριανταφύλλου
”Θραύσματα της ξενιτιάς”.
 
Shqipëroi: Fatos Sinaj
 
 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s