Poezi nga Leoreta Xhaferi

 
Poezi nga Leoreta Xhaferi
 
 
Ne dhe vjeshta
 
Vjeshta,
kjo perëndi gjethesh,
trishtimin mbjell tokës së lagur
nga lotët e diellit,
kthyer në shi prej dëshpërimit qiellor
Mbi mbulesa
të arta gjethesh shkelim,
pranverë presim.
Bashkë me shpresën
zgjatim duart tona,
largësia tretet,
shpirtrat puthen netëve.
 
 
Ti dhe lotët
 
Mbi qerpik
më rri si lot i ngrirë,
shkund qepallat e ngurta,
ndiej shpirtin e përvuajtur,
shoh diellin e perënduar,
hija jonë mbetet pas.
Lotët treten, ti mbetesh aty,
i përjetshëm mbi qerpik.
 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s