Fragment nga romani “Artemisa e mëkatit”, botim i Ombra GVG, Tiranë 2010, të autorit Petrit Palushi (Kreu I)

 
Fragment nga romani “Artemisa e mëkatit”, botim i Ombra GVG, Tiranë 2010, të autorit Petrit Palushi
 
Kreu 1
 
Në mbasditen gjysm’ të vonë të Ditës së Shën Valentinit Artemisa doli në fotografi me Aulonën, Hyjborën dhe Malvinën.
Të nesërmen, te Bar Rubini, e pa si me inat fotografinë. Qeshi paksa me vete kur iu duk vetja n’atë fotografi se qe përnjëmend më e dobët se Shën Valentinin e kaluar, madje me fytyrë si të lagësht. U ndje edhe pakëz ligsht kur, n’atë fotografi, tri shoqet, edhe pse i kish më t’afërta, i ngjanë tepër anësore e disi të largëta, sa nuk i lanë asnjëlloj ndjesie a diçka si të përafërt që t’i dukej vetja se nuk qe vetmueshëm. I dukej se qe mbështjellë me një bukuri t’atillë ngacmuese dhe joshëse sa edhe dritat e syve i kish më vezulluese e të lëngshme se të shoqeve atyrrotull. U shfaq dukshëm me atë nur bukurie që ditën e martesës, madje edhe më herët, qyshprej kohës së vajznisë, sa me kalimin e viteve, edhe pse u dobësua pak, mollëzat e faqeve iu bënë më të ndritshme, gjinjtë i morën një të përpjetëz sa shpesh lutej t’i shterreshin qoftë edhe një grimë e të lehtohej në frymëmarrje.
Ndërkohë, sytë iu derdhën tek burri i vet që e kish pranë, por vështrimi e përfshiu poll vetëm fytyrën e tij. Psherëtiu ndërkaq dhe i lëshoi sytë në mbulojën e jeshiltë të dyshemesë… Shpesh psherëtinte kur e kishte burrin pranë, fytyra i merrte një valë me rrudha, ndërsa drita e syve sikur i pikërrohej. I dukej se ato psherëtima si të nxjerra prej fundit të shpirtit, edhe pse shtiracake, e shpëtonin përkohshëm prej pranisë së sikletshme të tij sa merrte njëfarë shlodhjeje…
I ngriti sytë si rrëmujshëm. Pa sërish kah fytyra e burrit: i ngjau si e lyer me ngjyrë balte dhe, sado të përpiqej, s’mund nxirrte kurrfarë dritëze prej saj. Por ai buzëqeshi pakëz. Më pas e pa Artemisën mu në dritë të syve, siç e shihte gjithmonë dhe foli gjithë ëmbëlti:
– Kaloi edhe një Shën Valentin.
Artemisa nuk foli, i shtrembnoi hundët dhe ia bëri me shenjë të ngriheshin. Mbasi dolën prej Bar Rubini, ajo u avit te shitorja më e afërt dhe bleu një parfum Sempre libera. Burri po e priste jashtë shitores, mu në anën e përtejme të trotuarit… Ajo u kthye me një pamje thuajse të vrazhdë: një fytyrë i vinte, një tjetër i shkonte. Ia ndërmendi atij si përngut se ndoshta qe lodhshëm prej punëve të shumta sa mezi gjeti një copë kohë një ditë më parë të dilte në fotografi me shoqet e veta. (Po një ditë më parë kur ai i tha si me lutje se në Ditën e Shën Valentinit duhej të shkonin dikund larg qytetit të shënonin atë ditë të shenjtë, ajo ia ktheu se qe lodhshëm, madje kish shumë punë. Si me një shaka të zbrazët shtoi hidhtas, por dhe ironishëm, se s’ishin më të rinj si dhjetë vjet të shkuara sa të përfshiheshin edhe ata në vorbullën e festës.)
– E prisha këtë ditë shkret, – foli ndërkohë ultas ajo.
Ai e këqyri me keqardhje dhe nisi të bluhej vetmeveti.
– Më janë mbledhë punët grumbull, – shtoi ajo me një lloj shfajësimi.
Ngulmoi ta shihte burrin vranët si t’i shpjegohej edhe më tepër n’ato që po i thoshte.
Ai seç ndjeu prap dhimbje për të shoqen dhe u zbeh në fytyrë. Ndjeu se iu shtyp kocka e shpirtit. E mori me mend se ajo kish nevojë të shplogështohej prej punëve të rënda, të cilat sikur ia kishin futë në rreth të gjitha ditët sa nuk gjente kohë të shlodhej as edhe një çast të vetëm…
Mu në mbrëmjen e asaj dite, te Bar Rubini, Hyjbora e pyeti Artemisën si pa të keq si ta shkundte prej ndërdyshjeve:
– Ke frikë pse je e bukur?
– Pse të kem frikë, atë e gëzon im shoq, – ia ktheu si rrëmujshëm tek ngopej frymë.
Artemisa sikur e mori veten dhe nisi të vetëlazdrohej.
– Ai ka një pikë ku të shohë, madje ta shijojë si duhet këtë bukuri. Ndihem mirë me të.
Befas filloi të shpikëzohej për atë që tha; u rrek të dukej më e vëmendshme ndaj Hyjborës.
Hyjbora iu kthye si me gjysmë të qeshur:
– Ke xhelozi për burrin? – e pyeti Hyjbora drejtas.
– Xhelozi?!
Artemisa nisi ta shihte Hyjborën me vëmendje si t’i thoshte se po e pyeste fort papëlqyeshëm. Ndërkohë e mblodhi veten, por prapseprap, fjalët e Hyjborës sikur ia çelën gojën.
– Hëm, e pse të jem xheloze?! – foli si me krenari.
– Po ja, edhe mund të jesh xheloze, – shtoi Hyjbora.
– Pse të jem xheloze, – ia ktheu ajo dhe i zdriti shtegu i ballit, por dhe e kapi për rrënjësh muhabetin, – kur im shoq nuk sheh përtej meje? Deshi të shtonte: “Ai s’mund të shohë përtej meje”, por mendimi iu struk në tru. Rishtazi deshi të shtonte: “Unë në sytë e tij jam muri më i lartë, si me qenë Muri i Madh kinez. Por edhe unë vetë jam pjesë e këtij muri. E kam ndreqë me shumë kujdes. Burri im nuk sheh dhe as përpiqet të shohë përtej këtij muri. Sytë i ka lëshuar deri në gjoksin tim. Tek i ngre sytë si i zënë në faj e më sheh si hutueshëm, shpesh rri si gëgmëksh dhe më ngjan se dritëza e syve të tij përplaset fillimisht në një perde të trashë para syve të mi, aq sa vjen si e vakët, thuajse zbehshëm sa nuk të kujton as fijen më t’imët të dritës.”
 
 

Petrit Palushi

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s