PRITJA E QYTETIT TIM / Poezi nga Nikolla Spathari

 
Poezi nga Nikolla Spathari
 
 
PRITJA E QYTETIT TIM
 
Sonte
Shkodra më priti
Me ngjyrat e muzgut të parë,
Te Breg i Ranës, ndoshta, ranë të lahen nimfat
Me flokët e hedhur mbi valë.
Dielli,
I mblodhi të gjitha pasqyrimet, nëpër ujra,
Dhe me liqenin u nda,
Shiroka hyri në misterin e veçantë të mbremjes,
M e një folklor të hershëm pemësh të mëdha.
Tek ai mister,
Në një verë të largët, na pati zënë nata,
Misterin e shtonte një hënë e bukur,
Siç e shtuam dhe ne,
Me një të puthur.
Në magji muzgjesh të tilla,
Janë dhe fragmente
Të adolishëncës time,
Me një vetull hëne mbi Tarabosh
Dhe me ca yje çastesh intime.
Një ditë, dy…
Dhe më duhet të ikë,
Lë pas portën hyrëse, te fama e një kështjelle,
Sikur nga dyer shekujsh po dal,
Ashtu si Ndre Mjedës, ngadalë më zhduken:
“Buna nën një kodër dhe Drini nën një mal”

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s