Poezi nga Teuta Sadiku

 
Poezi nga Teuta Sadiku
 
 
***
 
Kur rrethi vjen e mbyllet përfundimisht
unë vesh vetminë ,të rrjepur tek mëngët
të vetmen xhaketë që më pëlqen tani për tani,
si dhe shallin e hedhur supeve prej të ftohtit të kohës.
 
E shikoni kam ndryshuar shumë,
sipas motit edhe unë
si mobiljeve që ua ndryshojmë vendin.
 
Kafen nuk e pi më në shtëpi,
poezitë i shkruaj rrugëve në mendje
zhytem aq thellë në mendimin tim
sa mbytem,
dhe kërkoj dorën e dikujt të më nxjerri.
 
 
Çfarë shkruaj?!
 
Faqe të tëra shkruaj natë e ditë
po pastaj i gris një e nga një
se disa janë ciflosur në shpirt .
të tjerë janë bërë copë e çikë prej kohe.
 
Oh, sa shumë më mundon mendimi
a do të mundem vallë coprat t’ua ngjis ?
Sa gabova.,
kur për ta kujtova se u përpoqa
isha unë ajo që veten time shpëtova.
 
Ndaj shkruaj fjalë.
se Njeriu është lodhur me matematikë,
numra, borxhe, hua bankare e këste,
ah, të mundja të krijoja jetën me poezi
e njerzit të mund të lexonin jetën
e si fëmijë nga e para ta ndërtonin.
 
 
***
 
Po jashtë edhe kur s’është ftohtë,
bie shi.
E pikat e shiut
rrathë bëjnë në tokë.
Rrathë që hapen ,
hapen pa pushim
zinxhirë krijojnë përfundimisht
pranga të vëna në duart tona.
 
 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s