GJUHË ZJARRI / Poezi nga Alisa Velaj

 
Poezi nga Alisa Velaj
 
 
GJUHË ZJARRI
 
Mespërmes fushës me lulëkuqe
hapat e tu prej burri rrinë menduar ende
Lëshojnë hije mendimeve të mia,
ku herë herë këndon një qiparis
 
Hapi i lehtë i siluetës tënde
shkel muzgjeve të përndezura saora,
bash kur hija e natës
bie mbi dritën e zbehtë të botës
dhe kurmet zgjaten si fëmijët në ëndrra…
 
Kush erdhi i pari, unë apo ti?
Kam kohë që i kam harruar të tëra këto
Sa herë mbyll sytë qiejve në lutje,
kujtoj se ti ishe dhe ke qenë përherë!
 
Do të jesh, e pse të mos jesh,
kur çasti i behjes s’ka kurrfarë rëndësie?
Përherë dikush ia beh përpara një tjetri
Përherë dikush harrohet herët a vonë
Harrimi si harrimi, dimërohet në çast
 
Hapi yt i lehtë kurrē nuk dimërohet
Lë gjurmë më tepër në çdo udhë harrimi
e nis e ngjall i etur refrene qiparisash
 
Lëshon hije ngado hapi yt i bukur
si farëzat e lulëkuqeve që mbin në çdo tokë,
pastaj kacavirren në shëmbëlltyrat e perëndimeve
 
Je gëzim i gjithë ditëve që ende nuk kanë ardhur
Avujve të mjegullës firomë shpirti je
Përherë e më ndjellës se heshtja në fusha,
ku fije flakë të kuqe lazdrohen si gjuhë zjarri.
 
 
 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s