VJESHTA IME / Poezi nga Nikolla Spathari

 
Poezi nga Nikolla Spathari
 
 
VJESHTA IME
 
Vjeshta ime
Me kujtimin e një esmerje,
Te ajo lulebora ku ende fryn erë
Mbi një pejsazh në zverdhje
 
Mëngjesi i së hënes
Shthuret nëpër rrugica,
Si ca fjalë të thëna
Kur pritet një shi,
Fjalë që dalin vetëm në një çast
Dhe s’mund të kujtohen përsëri.
 
S’e bëj dot më
Një vjeshtë si ajo,
Pamvarësisht nga pikat e argjenda të vesës,
Nga tufat e zogjve në ikje,
Dhe nga lulebora në fund të kopshtit,
Që të gjitha i dinte…
 
Vjeshta ime
Me kujtimin e një esmerje,
Te ajo lulebora, ku ende fryn erë
Nëpër një pejsazh në zverdhje.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s