Non abbastanza…! (Nuk mjafton…! ) – Poesia di Agron Shele / Traduzione italiana a cura di Maria Miraglia

 
Poesia di Agron Shele
 
 
Non abbastanza…!
 
Piove qui,
il cielo sempre bronzeo e i passi che bussano sulla strada deserta
in migliaia di piedi,
senza la melodia dei tuoi tacchi,
quel timbro che ascoltavo come musica
e il volto che davi al nostro viaggio,
non da quei 100 anni di solitudine di Garcia
né dall’amore ai tempi del colera (covid)
semplicemente un fascino dimenticato nel vento
e un viaggio iniziato senza un saluto!
 
Sono già abituato a perdite improvvise
della stagione che corre a strappare la memoria
prima dalle foglie alienate del verde
poi del giallo, del viola e rossiccio dell’autunno,
ma senza i tuoi occhi
splendenti come migliaia di soli
che accesero una fiamma di vita
e io non lo compresi mai;
che il giorno dopo si sarebbe svegliato alla soglia di un mondo
il mormorio e il sussurro di una foresta silenziosa.
 
Il ciliegio non basta
né l’ombra della luna nello specchio dei tronchi del giardino di Neruda,
né le confusioni,
né l’ Eden che ha cambiato la parabola,
ma solo un volo
un salto nel mondo pazzo,
dove l’aspetto disperato di una donna
trasformò in lacrime il mio dolore.
 
 
 
Nuk mjafton…! 
 
Këtu bie shi,
qielli është i bronxtë përherë dhe hapat trokasin rrugës së boshatisur
në mijëra këmbë,
pa melodinë e takave të tua,
atij timbri që e dëgjoja si muzikë
dhe pamjes që udhëtimit tonë i jepje largësi,
jo nga ato 100- vite vetmi të Garsias
por as dashuri në kohë të kolerës (covid)
thjesht një sharm i harruar nëpër erë
dhe një udhëtim që nisi pa lamtumirë!
 
Jam mësuar tashmë me humbjet e befta
të stinës që nxitojnë të zhveshë memorien
fillimisht nga gjethet e tjetësuara të së gjelbrës
pastaj në të verdhën, vjollcë dhe të kuqërremtë të Vjeshtës,
por pa sytë e tu
që shndrinin mijëra diej
e çelnin një flakëz jete
dhe kurrë nuk e mësova;
se e nesërmja do zgjohej pragut të një bote
farfurimë dhe fëshfërimë e një pylli të heshur.
 
Nuk mjafton kopshti i qershive
as hijëzimi i Hënën në pasqyrën e trungjeve të kopshtit të Nerudës,
as pështjellimet,
as Edeni që ndryshoi rrjedhën e shëmbëlltyrës,
por thjesht një avitje
një kërcim në botën e çmendur,
ku pamja e dëshpëruar e një gruaje
u kthye në lotin e dhimbjeve të mia.
 
Note: the poet introduces the reader to his inner world, verse after verse you seem to be able to share his emotions, that part of his lived experience. His verses follow one another as if remaining balanced between dream and reality and everything acquires a suggestive meaning
 
 

Traduzione italiana a cura di Maria Miraglia

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s