Poezi nga Bilall M. Maliqi

 
Poezi nga Bilall M. Maliqi
 
 
U NIS VARGU
 
U nis vargu rrugës së motit të ri
Për të takuar diku
Pas shkurreve të shpresës
 
Dhe…
S’ka të ndalur në pikat e zeza
As në dendësinë e mjegulluar
 
Të takon caqeve të (pa) ditura
Me epitetin
Si në bisht të dallëndyshes
 
U nis udhës së pambarimtë
Mbushur me frymë
Me metaforën në ballë
 
E ti prite e buzëqeshur
Si një engjëll
Te kufiri i kuq i dashurisë.
 
 
TË DUA
 
Të dua deri në shterje lotësh
Në dhembje
Në plogështinë e shtrirë
 
Të dua i fjetur
Në zgjimin e gëzuar
 
Në ëndrrën e keqe
Në zgjëndrrën befasuese
 
Të dua të shtrirë
E të ngritur
 
Me zjarr (malli) në shpirt
E me dashuri në zemër
 
Të dua… të dua!
 
 
DËSHIRË E PAREHATUAR
 
Thellësisë së malit shpeshtak
Një erë (e) lehtë
M’i trazoi kujtimet e heshtura
 
Ato pahiten si në krah të cicërimave
Të zogjve të përmalluar
(Ri) kthyer në fillim të stinës së parë
 
Nëpër ato gjethe lisash
Fërkohen pikat e ftohta të durimit
Për t’u nxehur
Me frymë të ngrohtë të malit
 
Në flatrat e një zogu
Që kaloi kufirin e dhembjes sime
Gjeta një porosi të pikturuar
 
Një dhimbje që përbirohet
Nëpër dëshirën e parehatuar
Për të të parë (edhe) njëherë
Në sytë e lotuar të zogut kasnec.
 
 
E PASHË…
 
E pashë
kur i dyti e vodhi fjalën
e nuk tha gjë
 
e pashë
se hapi i madh
i preki në vijën e dështimit
 
e pashë
kur doli i pari
si përpara kalit gomari
 
e pashë
e pashë…
 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s